Σε μια εντελώς επιφανειακή ανάγνωση όσων συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή με την άφιξη του νέου κόμματος Τσίπρα, τα πράγματα έχουν ως εξής: ο Αλέξης Τσίπρας επιτέλους επανέρχεται, για να ενώσει ένα χώρο που διέλυσε ο Στέφανος Κασσελάκης και να αντιμετωπίσει επιτέλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πολύ ωραίο, αλλά διαφωνεί και η Ιστορία και η επικαιρότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ή για να μην γελιόμαστε, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, υπήρξε ένα κόμμα που καβαλώντας το κύμα των εξελίξεων και της οργής, βρέθηκε στην κυβέρνηση. Ποτέ άλλοτε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, κάποια πολιτική δύναμη, δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με τέτοιες δυσκολίες, κατάρρευση Οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να αντιμετωπίσει ευρύτερες αποφάσεις σε κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και το πολεμικό κλίμα (με χρήση ακόμη και fake news), που δημιουργούσαν οι χαμένες πολιτικές δυνάμεις και τα συμφέροντα με τα οποία ήταν συνδεμένες. Περισσότερο από την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, τους φόβιζε η άγνοια για το τι μπορούσε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς η ίδια άγνοια, ναρκοθετούσε εσωτερικά και το κυβερνών κόμμα αλλά και την ηγεσία του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήξερε τι θέλει να κάνει. Θεωρητικά, αντιπροσώπευε το κοινωνικό συμφέρον και την ανάγκη μεταρρύθμισης της χώρας. Πρακτικά αν και υπήρξε συγκριτικά με το παρελθόν καλύτερη διακυβέρνηση, δεν επέφερε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, δεν χτύπησε τη διαφθορά, δεν έβαλε κάποιον φυλακή κατά το λαϊκό λεγόμενο, δεν άλλαξε τους όρους λειτουργίας της Δικαιοσύνης ώστε να μην αποτελεί στυλοβάτη και μηχανισμό συγκάλυψης της διαπλοκής. Η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα και πολλές φορές ως άλλοθι, το «ηθικό πλεονέκτημα».

Δίπλα στην αναποτελεσματικότητα και την ατολμία που συνόδευσε την διακυβέρνηση Τσίπρα (για αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους) δημιουργήθηκε μια βολική θεσμολαγνεία. Ό,τι κακό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, το εμφάνιζε ως θεσμολαγνεία και σεβασμό στη Δημοκρατία. Ακόμη και η λειτουργία παραδικαστικών μηχανισμών μέσα στη Δικαιοσύνη τους οποίους γνώριζαν καλά οι υπουργοί Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ (υπήρχαν συνομιλίες ανώτατων δικαστών που έπαιρναν συνθηματικά «τούρτες και ψάρια» για να απαλλάξουν ενόχους), αντί να γίνουν σημαία για την κάθαρση στη Δικαιοσύνη, έγιναν γαργάρες. Και ως να μην έφτανε αυτό, οι Ποινικοί Κώδικες που έφερε η κυβέρνηση, οδήγησαν σε απαλλαγή επιχειρηματιών που αντιμετώπιζαν τη φυλάκιση μέσα από δεμένες δικογραφίες.

Αυτά που τότε φαίνονταν ως αναποτελεσματικότητα και φοβική συμπεριφορά (τουλάχιστον σε μένα), σήμερα φοβάμαι ότι αποτελούσαν διαδικασία άμεσης συναλλαγής. Επιπλέον, ακόμη και η υπόθεση το πόθεν έσχες του Μητσοτάκη, το οποίο ήταν διάτρητο και αποδεδειγμένα ανακριβές, αρχειοθετήθηκε, ενώ ο γράφων εξαιτίας αυτής ακριβώς της........

© Kouti Pandoras