Το όνομά του είναι Στρατής Παλαιολόγος – παλαιός πιονέρος της Δημοκρατικής παράταξης -και έγραψε στον τοίχο του: «Να πεθαίνεις και να σε κλαίνε Μητσοτάκης, Λατινοπούλου, Άδωνις, Πλεύρης και Μπακογιάννη… ούτε στον χειρότερο εφιάλτη μου…».

Είναι η πιο αιρετική αποδοκιμασία στη σπέκουλα για τον Διονύση Σαββόπουλο, από ανθρώπους που δεν είχαν συνάφεια με την καλλιτεχνική κληρονομιά του.

Απλώς τους βόλεψε η πολυθρύλητη «στροφή» του και μπερδεύτηκαν ανάμεσα σε όσους είχαν βιωματικούς λόγους να θρηνούν για την απώλειά του. Είτε είχαν αποδεχθεί τη «στροφή», είτε όχι.

Η επικαιρότητα της αναχώρησής του θόλωσε την εικόνα, με τον Μητσοτάκη να εκφωνεί επικήδειο ως «φίλος και θαυμαστής του». Προσωπική σχέση μπορεί να είχαν, αλλά ανάθεμα κι αν είχε σχέση με το περιεχόμενο του έργου του. Απλώς τον… κληρονόμησε.

Τα «άπαντα Σαβόπουλου» δεν έχουν σχέση με τα «άπαντα Μητσοτάκη»…

Ήταν αδέξια η προσπάθεια του Πρωθυπουργού στη Μητρόπολη – με τον «ρηχό» λόγο του, σαν μύγα στο γάλα της «σαββοπουλικής» μυσταγωγίας στην ατμόσφαιρα – να εμφανιστεί ως… ερμηνευτής του Σαββόπουλου. Δίπλα στον Σκαμπαρδώνη, τη Γαλάνη και τον Αλκίνοο- που συγκλόνισαν.

Οι αναφορές του στο έργο του Σαββοπούλου ήταν ανιστόρητη παρωδία. Στις «τόσες γενιές που σφράγισε η διαδρομή του» δεν ανήκει η «γαλάζια γενιά», που άκουγε Μπέσυ Αργυράκη και Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Ούτε οι ΕΚΟΦίτες που τις έδερναν στα αμφιθέατρα προδικτατορικά.

Εισοδιστής στον «Σαββοπουλισμό», μάλλον δεν έπιασε ποτέ στα χέρια του τον δίσκο «Βρώμικο ψωμί» για να μην ξέρει ότι το τραγούδι «Άγγελος, Εξάγγελος» που ήταν περισσότερο Μπομπ Ντίλαν και λιγότερο Σαββόπουλος. Που, όπως θυμίζει ο Πάσχος Μανδραβέλης στην «Καθημερινή», δεν το έκρυβε: «Ο ίδιος γράφει φαρδιά πλατιά στους δίσκους του ότι ο «Άγγελος εξάγγελος» είναι του Ντίλαν, ενώ η μετάφραση και διασκευή δική του».

(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)

Επίσης «τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά, μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτιά μας», μάλλον αφορούν τον πολιτικό Μητσοτάκη όλο και πιο πολύ – όπως και την κυβέρνησή του ότι «η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα».

Πράγματι «ο χρονογράφος του νεοελληνικού ταξιδιού» ήταν «πατριώτης που αγαπούσε τον τόπο του ειλικρινά». Αλλά αυτή η αγάπη τον κράτησε ως δημιουργό και νέο άνθρωπο μακριά από τη μια πλευρά της ιστορίας: Δεν πήγασε από όσους........

© Kouti Pandoras