Στην πολιτική ο καθένας έχει συνήθως το τέλος που του αξίζει – και σπανίως το τέλος που προετοιμάζει. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη και τα δυο κρίθηκαν επί αμερικανικού εδάφους.

Το 2022 εμφανίσθηκε στο Κογκρέσο χειροκροτούμενος από το σύστημα των Δημοκρατικών, με την αυτοπεποίθηση ότι στέφεται ηγέτης μακράς πνοής, με αμερικανική επίνευση.

Τριάμισι χρόνια αργότερα πήγε στην Αμερική για να αποδείξει ότι ως Πρωθυπουργός ξέρει να παίζει τον ρόλο του – ποντάροντας σε συνάντηση με τον Ερντογάν και σε μια φωτογραφία με τον Τραμπ.

Επιστρέφει ταπεινωμένος από την τουρκική μεθόδευση για τη συνάντηση – την οποία εμφανώς δεν χρειαζόταν ο τούρκος πρόεδρος και την ακύρωσε.

Οι μόνες διεθνείς συναντήσεις που εξασφάλισε ήταν με τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, τον Πρωθυπουργό της Αιγύπτου, τον πρόεδρο της Σιέρα Λεόνε και τον πρόεδρο της Υεμένης.

Διπλωματία υψηλού επιπέδου δεν το λες. Παρότι οι συνήθεις υποστηρικτές του στα ΜΜΕ προσπαθούν να διαμορφώσουν την εντύπωση «τι είχαμε τι χάσαμε». Όλοι βλέπουν ότι χάσαμε και αυτά που δεν είχαμε.

Πίσω από την εικόνα της πρωθυπουργικής ήττας, υπάρχει μια αλήθεια που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, οργανώνεται σε ελληνικά κέντρα ισχύος -που είχαν αναδείξει τον σημερινό Πρωθυπουργό με τη δύναμη των ΜΜΕ και του χρήματος- μεταφέρεται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και από εκεί από οπού πέρασε τον Ατλαντικό: ο Μητσοτάκης οδεύει προς την έξοδο, όχι και τόσο μετά δόξης και τιμής…

Ο μέχρι πρόσφατα επικυρίαρχος στον εγχώριο δημόσιο βίο έχασε στην Αμερική το τελευταίο στοίχημα ανάκαμψης. Επιστρέφοντας πρέπει να αποφασίσει αν θα οργανώσει ενδοπαραταξιακά την αποχώρησή του ή αν θα περιμένει την αποπομπή, που θα τον αφήσει εκτεθειμένο στα συρτάρια με τους σκελετούς αν........

© Kouti Pandoras