Από κάποιες πηγές αναφέρεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας ρωτάει το τελευταίο διάστημα: “Γιατί με χτυπάνε;”. Δεν αναφέρεται σε πολιτικούς αντιπάλους του, όποτε το ερώτημα θα ήταν περιττό.

Εστιάζει σε συγκεκριμένους αρθρογράφους που τον έχουν στηρίξει ως πρόσφατα με νύχια και με δόντια.

Μόνο κριτήριο είχαν την πεποίθησή τους ότι θα μπορούσε να ανασυντάξει την ελληνική κεντροαριστερά, που διέλυσε ο Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο αδυνατούν να αναστηλώσουν οι επόμενοι.

Τι εννοεί άραγε ένας πολιτικός με τη διαδρομή του Τσίπρα ότι πλέον τον “χτυπάνε”, γνωστοί υποστηρικτές του;

Αν είναι έτσι, δεν έχει παρά να τους διαψεύσει αντί να ψάχνει απαντήσεις από εδώ κι από εκεί….

Αν πάλι θεωρεί την καλόπιστη πολιτική κριτική για τα λάθη του που τον οδήγησαν σε διαδοχικές ήττες και το κόμμα του στο περιθώριο, μάλλον πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα ότι στην ανεξάρτητη αρθρογραφία αυτό είναι υγιές.

Λευκή κάρτα δεν υπάρχει… Ή αλλιώς τα κορόιδα τελείωσαν.

Σε κάθε περίπτωση την απάντηση στην απορία του , θα μπορούσαν να δώσουν μόνο αυτοί στους οποίους αναφέρεται- δεν είναι και πολλοί. Αλλά μάλλον δεν θα του αρέσει- αν αυτό που τον ενδιαφέρει είναι τι μπορεί να προσφέρει σήμερα η Δημοκρατική Παράταξη στην προσωπική σταδιοδρομία του.

Το ζητούμενο είναι τι μπορεί να προσφέρει ο ίδιος στην παράταξη και κατ’ επέκταση στη χώρα, που είναι το τελικό ζητούμενο.

Για την ιστορία και την κουλτούρα όσων ανήκουν σ’ αυτή την παράταξη, για την προσφορά δεν χρειάζεται να έχει κάποιος αξίωμα. Μπορεί να το κάνει και ως απλός πιονέρος, και πολλοί το κάνουν. Με προσωπικές θυσίες….

Μάλλον δεν το αναγνωρίζει όταν ο Αλέξης Τσίπρας, που υπάρχει μέσα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι ίδιος και απαράλλαχτος. Στην πολιτική δεν γίνεται να αλλάζουν μόνο οι άλλοι…

Η «γάτα των Ιμαλαΐων»

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι διακρίνουν μια μόνο αλλαγή στον Τσίπρα: την αναζήτηση υποστήριξης όχι πλέον στην κοινωνία και τους προοδευτικούς πολίτες, αλλά σε κέντρα ισχύος με μιντιακές και οικονομικές προσφορές, για “επιστροφή” του -που θρυλείται.

Αν παραβλέψουμε αυτό που σημείωσε ο

© Kouti Pandoras