Yorulduk. Bazen büküldük, yeri geldi içimize attık, yeri geldi sustuk.

Hayat dediğimiz şey zaten biraz böyle değil mi?

İnsanı bazen ezer, bazen büyütür… ama hep öğretir.

Sancılı bir geçişin içinden geçiyoruz.

Kafaların karışık olduğu, hayallerle gerçeklerin birbirine yabancılaştığı bir zamanın içindeyiz.

Bir yerde güneş doğuyor,

bir yerde bombalar yağıyor.

Bir yerde çocuklar gülüyor,

bir yerde anneler susuyor.

Bir tarafta geçim derdi,

bir tarafta dünyayı anlama çabası…

Bir tarafta ise içimizde tarif edemediğimiz bir şey;

damarlarımızda akan kanın coşkusu, bir aidiyet hissi, bir yön arayışı.

Gerçekler… umutlar… ve arada sıkışmış insan.

Kısa olan bu dünya hayatında,

her birimiz kendi hikâyesini yazmaya çalışıyor.

Kimi sessiz, kimi gürültülü… ama herkes bir mücadelede.

İran, İsrail ve ABD hattındaki gerilimi defalarca yazdım.

“Yıkılan bir İran ama dimdik ayakta kalan bir rejim” dedim.

Oyunu kuranların bile, kurdukları oyunun içinde oyuncu haline geldiğini anlattım.

Bugün yine yazıyorum…

Bir taraftan kendi hayat mücadelesinin içinden,

bir taraftan dünyayı anlamaya çalışan bir yerden.

Yazıma geçmeden önce, herkesin geçmiş Ramazan Bayramı’nı gönülden kutlarım.

? THE NEW WORLD RUNS THROUGH TURKEY

? YENİ DÜNYA TÜRKİYE ÜZERİNDEN AKACAK

Dünya artık haritalarla yönetilmiyor.

Haritalar sadece sınırları gösterir. Ama gerçek sınırlar… görünmezdir.

Asıl sınırlar bunlardır.

o görünmeyen sınırlar yeniden çiziliyor.

Bugün Ortadoğu’da yaşananlara sadece savaş demek, gerçeği küçültmektir.

Çünkü sahada gördüğümüz her şeyin arkasında, daha derin bir hesap var.

Bu savaşın adı İran değil.

Bu savaşın adı İsrail değil.

Enerji nereden geçecek?

Hangi yol güvenli olacak?

Ve o akışın anahtarı kimin elinde olacak?

Bugün dünyanın şah damarı.

Ama her damar gibi… tıkanabilir.

Bir kriz, bir yanlış hesap, bir hamle…

Ve dünya nefessiz kalabilir.

İşte bu yüzden yeni yollar aranıyor.

Yeni kapılar… yeni merkezler.

Ve bu arayışın sonunda, gözler kaçınılmaz olarak aynı yere dönüyor:

Bu bir tesadüf değil.

Yüzyıllar boyunca bu topraklar sadece toprak olmadı.

Bir medeniyet yolu oldu.

İpek Yolu geçti buradan.

İmparatorluklar geçti.

enerji geçmek istiyor.

Ve o kesişim noktası bir ülkeyi değil,

bir kaderi işaret ediyor:

Ama bu tablo bir günde oluşmadı.

Bugün Türkiye’nin merkezde konuşuluyor olması, ani bir yükseliş değil.

Bu, yılların biriktirdiği bir yönün sonucudur.

Devletler günü kurtarmaz.

Devlet aklı zamanı yönetir.

Enerji hatları, ulaştırma projeleri, savunma sanayi, diplomasi…

Bir zamanlar detay gibi görülen her şey,

bugün büyük resmin ana parçaları haline geldi.

Geniş çerçeveden bakınca görülen şudur:

Türkiye sadece bulunduğu yerde değil…

kurulmakta olan sistemin tam ortasında.

Ama merkez olmak kolay değildir.

Çatışma taşıyan bir coğrafya,

Bu yüzden son yıllarda gördüğümüz birçok adımı, sadece güvenlik politikası olarak okumak eksik olur.

Sınır ötesi hamleler…

terörle mücadelede değişen dil…

bölgesel denge arayışları…

Bunlar sadece bugünün değil,

Çünkü merkez olmak isteyen bir ülke,

önce kendi içindeki gürültüyü susturmak zorundadır.

Yeni dünyada güç değişti.

Artık güçlü olan değil,

akışı yöneten kazanıyor.

Bir ülkeyi kontrol etmek için sınırlarını ele geçirmen gerekmez.

Bağlantılarını kontrol etmen yeterlidir.

Enerji durursa ekonomi çöker.

Ticaret durursa siyaset yön değiştirir.

Veri kontrol edilirse güç yeniden yazılır.

Savaşın kendisi bile değişti.

Tanklar var… ama yeterli değil.

Uçaklar var… ama belirleyici değil.

yapay zekayla yazılıyor.

Ukrayna bunun provasıydı.

Ortadoğu ise sahnesi.

İdeoloji konuşuluyor.

Ama tarih bize şunu defalarca gösterdi:

Görünürde olan başka, gerçekte olan başkadır.

Bugün de değişen bir şey yok.

Dünya bir geçiş döneminde.

yüzyılın kurduğu düzen çözülüyor.

Yeni sistem henüz tamamlanmadı.

Bu yüzden krizler artıyor.

Bu yüzden belirsizlik büyüyor.

Ama artık tek başına değil.

Ama bu bir avantajdan önce bir sorumluluk.

Çünkü merkez olmak demek,

herkesin seni izlediği yer olmak demektir.

Ve herkesin baktığı yerde hata yapma lüksün yoktur.

Sonuç olarak mesele şu değil:

Yeni dünyanın akışı nereden geçecek?

Ve artık bu sorunun cevabı yavaş yavaş görünür hale geliyor.

Yeni hatlar kuruluyor.

Yeni merkezler doğuyor.

Ve o merkezlerden biri…

Türkiye’nin kendisi o merkezdir.

Bu, büyük resmin içinden okunan bir gerçektir.

© Kocaeli Koz