Venezuela’ya bakıyorum.
Herkes bağırıyor.
Kim kazandı, kim kaybetti, kim devirdi, kim devrildi…

Ben yine kenardan bakıyorum.
Çünkü tarih bana şunu öğretti:
Bazı dönemler gürültüyle değil, sessiz bir kabulle başlar.

İnsanlık ilerlediğini sandığı her çağda,
aslında eski bir refleksi yeniden üretir.
Roma yıkılırken kimse fark etmedi.
Osmanlı çözülürken sokaklar hâlâ kalabalıktı.
Sovyetler çökerken insanlar ertesi gün işe gideceklerini sanıyordu.

Bugün Venezuela’da yaşanan da böyle okunmalı.
Bu bir rejim değişikliği değil.
Bu, bir çağ değişiminin eşiği.

“Maduro neden bu kadar kolay düştü?” diye soruyorlar.
Kolay düşmedi.
Toplumlar da insanlar gibi yorulur.
Uzun süre ambargo altında kalmış bir ülke,
uzun süre bastırılmış bir birey gibidir.
Bir noktadan sonra direnmez; uyum sağlar.

Bu askerî bir yenilgi değil,
bir psikolojik çözülmedir.

Ama burada tarihsel bir yanılgı var:
Bir lideri almanın,
bir toplumu yönettiğini sanma yanılgısı.

Oysa tarih bunu defalarca........

© Kocaeli Koz