İnsan, tezatlıklar ürünüdür. Dili ile kalbi arasındaki bağ, akraba bağı gibidir; kopsan bir türlü, kopmasan bin türlü…

Yaşadıkları ile yaşamak istedikleri; hayalleri ile gerçekleri; söyledikleri ile söyleyemedikleri arasında sıkışıp kalmıştır. O saçların altındaki kafatasında, varlığını bildiğimiz ama ötesi uzaydan bile bilinmeyen bir yerde kurulan mahkemede herkes kendi mahkûmiyetini yaşar. Avukatın takatsiz, savcının pervasız, hâkimin gözyaşına duyarsız kararları herkesi kendi zindanına hapseder…

Celladına âşık sendromunu hep dışarıda, insanoğlunun kendisi haricinde kurduğu mahkeme salonlarında ya da zorbalıklarda ararız. Aslında aradığımız, kendi içimizdeki cellada olan özlem, ondan kalan izlerdir. Yani demem o ki; içimizde, içimizi kevgire çeviren o aşka sebep ararız başkalarının gözlerinde…

Çoğu insanın dili, arifin........

© Kocaeli Koz