İlişkilerin görünmeyen bir omurgası vardır, yardımlaşma. Çoğu zaman bunu büyük fedakarlıklar, dramatik anlar ya da kahramanlık hikayeleriyle eşleştirebiliyoruz. Oysa gündelik hayatın içindeki küçük destekler, bir cümlenin yükünü paylaşmak, birinin omzundaki ağırlığı biraz olsun hafifletmek ilişkilerin asıl taşıyıcı kolonlarını oluşturur. Yardım etmek kadar yardım alabilmek de bu kolonların sağlamlığını belirler. Ne var ki, yardım etmeyi öğrenmiş toplumlar, yardım almayı öğrenmekte çoğu zaman zorlanabilir.

Ebeveynler arası ilişkilerde bu durum çok belirgindir. Anne ve baba çoğu zaman çocuk için birlikte emek verirken, birbirlerinden destek istemeyi ihmal ederler. “Ben hallederim”, “Seni yormayayım”, “Zaten sen de çok yoğunsun” cümleleri, görünürde düşünceli olsa da, özünde yalnızlaştırıcı olabiliyorlar. Oysa ebeveynlik, iki kişinin sırayla “güçsüz” olabilmesini gerektirir. Birinin yorulduğu yerde diğerinin tutması, birinin tükendiği yerde diğerinden destek istemesi, yalnızca ebeveynlerin ruh sağlığı için değil, çocuğun güven duygusu için de kritiktir. Çocuk, yardımlaşan ebeveynleri gördüğünde, dünyayı dayanışma üzerinden anlamlandırmayı öğrenir.

Yetişkinler arası ilişkilerde de benzer bir dinamik vardır. Arkadaşlıkta, eş ilişkilerinde ya da iş ortamlarında insanlar yardım etmeyi çoğu zaman cömertçe sunar, fakat kendileri yardıma ihtiyaç duyduklarında geri çekilirler. Yardım almak, kişinin kırılganlığını görünür kılar adeta. Büyürken öğrendiğimiz güçlü olma, yeterli olma, ayakta kalma beklentileri, yardım istemeyi bir zayıflık göstergesi gibi algılamamıza sebep olur bazen. Oysa yardım istemek, aslında kişinin sınırlarını tanıdığını ve ilişkilerine güvendiğini gösterir. “Ben her şeyi tek başıma yapmak zorunda değilim” diyebilmek, ilişkisel -hem kendimizle hem de çevreyle- olgunluğun bir işaretidir.

Çocuk ve ebeveyn arasındaki ilişkide yardım etme ve yardım alma, gelişimin doğal bir parçasıdır.........

© Kıbrıs Postası