Adalet geciktiğinde, sadece haklar değil; toplumun kendine olan inancı da yavaş yavaş kaybolur.

Bazen bir toplumun en büyük kırılması, yüksek sesli çatışmalarda değil; dengenin fark edilmeden kaydığı anlarda başlar. Çünkü adalet, çoğu zaman yokluğuyla değil, eksikliğiyle hissedilir; vardır ama yetmez, işler ama ulaşmaz, görünür ama güven vermez. Ve tam da bu yüzden, adaletin geciktiği her an, yalnızca bir hakkın ertelenmesi değil, bir inancın aşınmasıdır.

Bu aşınma ise sessizdir. Önce bireyin içinde başlar; sonra topluma yayılır. İnsan, hakkının zamanında teslim edilmediğini hissettiğinde yalnızca kaybettiğini düşünmez, aynı zamanda ait olduğu düzenle kurduğu bağı da sorgulamaya başlar. Çünkü adalet, yalnızca bir sonuç değil; bir güven ilişkisidir.

Adaletin Görünmeyen Yüzü

Hissedilmeyen adalet, uygulanmış olsa bile eksik kalır.

Adalet çoğu zaman kurallar üzerinden tarif edilir; yasalar, mahkemeler, kararlar… Oysa adaletin asıl gücü, bu yapıların ötesinde, toplumda yarattığı hissiyatta yatar. İnsanlar adaletin var olduğuna inanmadığında, en kusursuz sistemler bile eksik kalır. Çünkü adalet, yalnızca dağıtılan bir şey değil; hissedilen bir dengedir.

Bu denge bozulduğunda, toplumun içindeki bağlar........

© Kıbrıs Postası