Son zamanlarda haberlerde sık sık benzer görüntülerle, benzer olaylarla karşılaşıyoruz. Cinayetler, cinayet teşebbüsleri, saldırılar, tacizler, şiddet olayları… Bir insanın başka bir insana nasıl bu kadar acımasız davranabildiğini anlamakta zorlandığımız olaylar… Her seferinde öfkeleniyoruz. Faili konuşuyor, cezasını tartışıyor, bazen günlerce o insanın ne kadar “kötü” olduğunu anlatıyoruz. Haklı olarak da şu soruyu soruyoruz: “Bir insan bunu nasıl yapabilir?” Ama bütün bu haberleri izlerken benim aklıma bir süredir başka bir düşünce takılıyor: “Hiçbir bebek katil doğmaz. Hiçbir bebek zorba, hırsız, tacizci ya da acımasız ya da şiddete eğilimli biri olarak dünyaya gelmez.” Bir bebek doğduğunda henüz dünyanın dilini bile bilmez. Kime güveneceğini, öfkesini nasıl taşıyacağını, sevgiyi nasıl göstereceğini, bir başkasının sınırına nasıl saygı duyacağını zaman içinde öğrenir. İlk öğretmeni çoğu zaman evidir. Onu büyüten insanların sesi, dokunuşu, sevgisi ya da sevgisizliği… Sonra okul gelir. Öğretmenler, arkadaşlar, mahalle, toplum, kültür, yaşadığı kayıplar, maruz kaldığı şiddet, gördüğü örnekler… Elbette genetik yatkınlıkların, mizacın ve biyolojik etkenlerin de insan davranışında payı vardır. Ama insanı yalnızca........

© Kıbrıs Gazetesi