HAYAT TESADÜFLERİ SEVER Mİ? |
“Tesadüf, Tanrı’nın kendini gizleme biçimidir.”
Bu sözü düşündüğümde, hayatımda hiçbir hazırlık yapmadan tanıdığım insanları, bir anda değişen planları ve sonradan “İyi ki…” dediğim küçük rastlantıları hatırlıyorum.
Bir yere gitmeye karar verirsiniz; son anda vazgeçersiniz. Başka bir sokağa sapar ve yıllardır görmediğiniz biriyle karşılaşırsınız. Ayaküstü başlayan bir konuşma, günlerdir içinizde taşıdığınız bir soruya dokunur. Bazen de bir kitabı gelişigüzel açarsınız; gözünüze ilişen cümle, uzun zamandır söylemeye çalıştığınız şeyi sizin yerinize söyler.
Dışarıdan bakıldığında sıradan bir gündür. Siz ise o günün içinden biraz değişerek çıkarsınız.
Hayatın plansız anları
Hayatımızı çoğunlukla kendi kararlarımız üzerinden anlatırız: Hangi okula gittik, hangi işi seçtik, kimlerle ilişki kurduk… Oysa hikâyemizde, bizim planlamadığımız anların da büyük bir yeri vardır.
Bir dostluğun başlangıcını düşünün. Belki aynı masaya oturmasaydınız, o davete gitmeseydiniz ya da bir arkadaşınız sizi tanıştırmasaydı birbirinizin varlığından bile haberdar olmayacaktınız. Şimdi ise en zor gününüzde aradığınız ilk kişi odur.
İnsan ilişkilerinin en dokunaklı yanlarından biri de bu: Bir zamanlar adını bile bilmediğimiz biri, günün birinde sesinden huzur bulduğumuz insana dönüşebiliyor.
Bazen yıllar sonra geriye dönüp şaşırıyoruz. Kısacık bir konuşmanın, önemsemediğimiz bir davetin ya da isteksizce çıktığımız bir yolculuğun hayatımızda ne kadar büyük bir yer açtığını o gün bilmiyorduk. Zaman geçtikçe, bu anların bizi fark ettirmeden başka bir yöne taşıdığını........