Belki de okuduğumuz öykülerin, romanların, kısacası bütün kurmaca metinlerin bize başka hayatlar sunabildiği yer tam da burasıdır. Karakterler yalnızca konuşmaz. Yaşarlar. Günlük hayatın içinde dolaşırlar. Bir alışkanlığı sürdürür ya da ondan vazgeçerler. Bize kendilerinden çok, kendimizden parçalar gösterirler. Bu yüzden bazı kurmaca karakterler hiç yaşamamış olsalar bile bize gerçek insanlardan daha yakın gelebilir.

İnsan hayatında yolunda gitmeyen şeyler olduğunda bunun ilk izleri en önce gündelik hayatında görünür.

Çünkü insan uzun süre güçlü görünmeyi başarabilir. Acısını saklayabilir, doğru cümleleri kurabilir, hatta her şey yolundaymış gibi davranabilir. Ama hayatla kurduğu ilişkinin izleri er ya da geç alışkanlıklarına sızar. Ertelenen işler, boş kalan akşamlar, giderek küçülen bir yaşam alanı, olsa da bir olmasa da bir rutinler...

Belki de okuduğumuz öykülerin, romanların, kısacası bütün kurmaca metinlerin bize başka hayatlar sunabildiği yer tam da burasıdır. Karakterler yalnızca konuşmaz. Yaşarlar. Günlük hayatın içinde dolaşırlar. Bir alışkanlığı sürdürür ya da ondan vazgeçerler. Bize kendilerinden çok, kendimizden parçalar gösterirler. Bu yüzden bazı kurmaca karakterler hiç yaşamamış olsalar bile bize gerçek insanlardan daha yakın gelebilir.

İnsanın gerçek hikâyesi çoğu zaman büyük olaylarda değil, küçük ayrıntılarda saklıdır. Bir karakterin neyi yediği kadar, neyi yiyemediği de önemlidir. Hangi sofralara oturduğu kadar, hangilerinden uzak kaldığı da.

Filozoflar ve yazarlar açlığı çoğu zaman eksiklik duygusuyla ilişkilendirmiştir. Doymak, yalnızca mideyle ilgili değildir; çoğu zaman insan ait olduğu........

© Karar