Bir akşam yemeğinde yan yana oturan iki insanın konuşmaları kulağıma geliyor. Konuşma mesafelerinden, birbirlerinin cümlelerini tamamlayacak kadar tanıdık, suskunluklarını anlayacak kadar yakın oldukları uzun bir ilişkinin içinde olduklarını düşünüyorum. Konuşmanın içinde görünmeyen bir kırılma ortaya çıkınca haklı olduğumu anlıyorum.

Adam, yıllar önce eşi için yaptığı fedakârlıklardan söz etti. Taşınmalar, vazgeçilen planlar, ertelenen hayaller… Bütün bunları anlatırken aslında kırk kat örttüğü halde apaçık ortaya çıkan bir şey söylüyordu:

“Senin için bu kadar çok şey yaptım.”

Kadın da sessizce dinleyip, “ama ben senden bunları istememiştim.” dedi.

O an, insan sevdiği kişi için yaptığı şeyleri ne zaman bir armağandan çıkarıp, görünmeyen bir hesaba dönüştürür diye düşündüm. Belki de ilişkilerin en zor taraflarından biri budur. Sevmekle sahip olmak arasındaki ince çizgi. Birine dünyaları vermek isterken, fark etmeden onun o dünyanın içinde nasıl yaşayacağını belirlemeye başlamak…

İnsan bazen sevdiği kişiye bir dünya kurar. Onun mutluluğu için uğraşır, hayatını kolaylaştırmak ister, onunla bir gelecek hayal eder. Fakat zaman geçtikçe fark etmeden şu beklenti doğabilir: “Ben senin için bunları yaptıysam, sen de benim istediğim kişi olmalısın.” İşte sevginin en sessiz dönüşümü belki de burada başlar. Çünkü bazı ilişkilerde sevgi, fark edilmeden bir ödül ve ceza sistemine dönüşebilir. Beklentiler karşılandığında büyük bir yakınlık, karşılanmadığında........

© Karar