‘Ben bu hikayenin sonuna doğruyum’ ya da Elif Sofya |
Yaş altmışın yoluna koyulduğunda zamanın çevrimi kendiliğinden hızlanır. Şehrin hangi köşesine baksanız anı kırpıntıları göverir. Karaköy Köprüsü’nü geçerken sanki vapurlardan geçmişin parçacıkları köpürür. Bir sisli günde Sezai Karakoç ile ta Beşiktaş’a dek yürünmüştür bu yolda, unutulur değildir. Şu Fransız Geçiti’ndeki binaların dış cephesi üzerine konuşulmuştur bir dostla. Karaköy Lokantası’nda nice şair, meslektaş ve sırdaşla buluşulmuştur. Yaprak ciğerini güzel yaparlar, enginar göbeği desen benzersiz. Yemek ve edebiyat üstüne duman tüttürülmüştür. Bazen bir Macar müziği girer araya.
Tünel’den yukarıya çıkılmıştır yıllarca. Bazen ta Fransız Kültür’e dek yürünmüştür. Gah Fransızca kursu için gah kültürel etkinlikler adına. Yapı Kredi Yayınları hep ana durak olmuştur. Kimler kimler için? Sabri Koz. Güven Turan. Nursel Duruel ve elbette Murat Yalçın. Belki Fıccın’da buluşulacaktır bir öğle arası. İlk kez ortaokul talebesi iken Diriliş’in bürosunda karşılaşılmıştır doğuştan sanatçı bu zarif adamla. Edebiyat Fakültesi merdivenlerinde, Sevil Kiras ile buluşulmuştur. Yan yana inilip çıkılmıştır. Fakat bir an var ki hep hatırlanır. İlhan Berk uzun süren sabah telefonları sonunda bir vesileyle sözü Bodrum’dan İstanbul’a gelmek isteğine ( talebi diyelim) getirmiştir de TRT adına bir davet vazife bilinmiştir. Ve İlhan Berk, eklemeden geçemez ‘ Erdem, biliyorsun Ben Richmond’da kalırım’. İstiklal Caddesi 227 numaradadır Richmond. Ve zihin buraya ayrıca bağlanır. Çünkü…
Yıllar yıllar evvelinde, otuz oldu........