Hiç lafı dolandırmadan söylemem gerekirse, Arjantin’in final maçında İspanya’ya yenilerek kupaya veda etmesine üzüldüğümü söylersem yalan olur.

Evet Messi efsane bir futbolcu ve onu izlemek benim için her zaman şiir tadında olmuştur. Ama Arjantin Milli Takımı için aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Bir kere o kadar sert ve faullü oynuyorlar ki hakemler Arjantinli oyunculara gösterdikleri toleransı biraz daha abartsalardı, muhtemelen karşı takımın bütün oyuncularını sakatlayabilirlerdi. Gerek Mısır gerek İngiltere ve gerekse İspanya maçında öylesine tekme-tokat bir futbol oynadılar ki hakemler sadece seyrettiler. Eğer Messi gibi bir efsaneleri olmasaydı, herhalde buralara asla gelemezlerdi.

Bazıları biraz abartılı bulabilirler elbette ama ben, muhteşem bir şiiri okurken alınan o lezzetin, güzel bir futbol müsabakasından da alınabileceği kanaatindeyim.

Turnuvanın başından bu yana İspanya Milli Takımı’nın oyununu hep bir şiir tadında izledim. Futbolcuların sahadaki estetik futbolu, duruşları ve özellikle de İspanya’nın insanlık değerleri ile ilgili duruşu nedeniyle onları coşkuyla selamlıyorum.

Ama Arjantin için aynı şeyleri söylemek ne yazık ki mümkün değil. Özellikle Arjantinli taraftarların, Arjantin-Mısır maçında, Gazze soykırımcısı Netanyahu’nun ülkesi İsrail’in bayrağını açarak katliam destekçiliği yapmaları insanlık adına utanç verici bir durumdu.

Bu yüzden onları selamlamayacağım… Eğer Arjantin’ın soykırımcıya böyle bir hayranlığı olmasaydı, bugün onlar için “Don’t Cry for Me Argentina” (Benim İçin Ağlama Arjantin)........

© Karar