CAMBRIDGE - Serbest ticarete ve ana akım ekonominin diğer dayanaklarına karşı gelişen popülist isyanı – ki ABD Başkanı Donald Trump siyasi hırsları için bunu olağanüstü bir beceriyle kullanmıştı – anlamak için, 2008-09 küresel finans krizini izleyen kemer sıkma karşıtı harekete bakmak gerekir.

Krizin ardından kemer sıkma karşıtları, "hükümetin bütçe kısıtlaması" denilen şeyin ekonomik bir gereklilikten ziyade sosyal harcamaları ve transferleri acımasızca kısıtlayan kötü niyetli bir entelektüel yapı olduğunu savunmaya başladılar. Onlara göre, hükümetler - en azından gelişmiş ekonomilerde - neredeyse her zaman minimum uzun vadeli maliyetle daha fazla borç ihraç edebilirlerdi.

2010'lu yıllar boyunca faiz oranları - özellikle de uzun vadeli devlet borçları - tarihi düşük seviyelere gerilerken, kemer sıkma karşıtlığı sadece siyasi olarak uygun değil, aynı zamanda birçokları için entelektüel olarak da ikna edici göründü. ABD hükümetinin borcunun GSYH'ye oranı 2008 krizini takip eden yıllarda yaklaşık @ arttıktan sonra bile birçok ekonomist şu soruyu sordu: Neden daha fazla borçlanmıyoruz?

Cevap, borcun büyük kısmının nispeten kısa vadeli olması ve ABD'yi yükselen faiz oranlarına karşı oldukça savunmasız bırakmasıydı. COVID-19 salgınından sonra, faiz oranları daha normal seviyelere döndüğünde, ABD'nin borç servisi maliyetleri iki katından fazla arttı ve eski tahvillerin vadesi dolup daha yüksek oranlarla yeniden finanse edilmesi gerektiğinden tırmanmaya devam ediyor. Birçok politikacı henüz bunun sonuçlarını kavrayamamış olsa da, yüksek borç ve yüksek faiz oranlarının olumsuz etkileri şimdiden kendini göstermeye başladı.

Avrupa'daki değişim de bir o kadar çarpıcı. Almanya Şansölyesi Friedrich Merz, en azından mevcut haliyle refah devletinin artık karşılanabilir olmadığını açıkça ilan etti. Avrupa ülkeleri zaten durgun büyüme ve yaşlanan nüfusla karşı karşıyayken şimdi bir de savunma harcamalarını arttırmak zorundalar - kemer sıkma karşıtlarının pek tahammül edemeyeceği ancak........

© Karar