Siyasi ortam can sıkıcı. Demokrasi, millî egemenlik… Değerlerimizi sarsan bir deprem hüküm sürüyor. Derken Şam elçimizden değerlere dair bir haber geldi. Bizim kaybettiğimiz değerler Şam’da yaşamaya devam ediyormuş. Herhâlde aynı değerlerden bahsetmiyoruz ve asıl vahim olan da bu: Büyükelçimizle bizim “değerlerimiz” dedikte aynı değerlerden bahsetmeyişimiz. Hâlbuki nominal olarak Türkiye Cumhuriyeti’nin, yani aynı devletin mensuplarıyız, değil mi? Ve o orada bizi temsil ediyor. Benim cevabım: Sizin, Şam’da yaşıyor dediğiniz değerleri biz iyi ki Şam’da bırakmışız, yoksa Şam gibi olabilirdik maazallah.

Bu can sıkıcı şeylerden bahsetmek istemiyorum. Biraz eğlenceli bir şeyler olsun. Mesela nostalji. Her zaman buruk bir keyif verir... Ama Şam’ın şekeri değil. Şam’ın şekeri ile ilgili bir atasözümüz vardı. Neydi, hatırlıyor musunuz?..

Nostaljinin etimolojisine baktım. Tam Türkçesi daüssıla. Sıla acısı. Yunancadan geliyormuş. “Alji” ağrı ve “nos” yurt, vatan demekmiş. Şimdi nereden geldi aklıma… İnternette rastladım. (https://bit.ly/daussila ) Bir zamanlar vazgeçilmez olup da artık kaybolmuş mesleklerin hikâyesi. Bugünlerde yapay zekâ şu mesleği yok edecek, bunları işsiz bırakacak diyoruz ya. İşte yapay zekâ çıkmadan yok olan meslekleri saymış sayfa… Çoğunu yok eden teknoloji veya yaşantımızdaki değişiklikler ki bunların da kök sebebi çoğunlukla yine teknoloji. Onları aynen alıp anlatmam pek akıl kârı değil, çünkü o sayfanın saydıkları arasında bize bir şey söylemeyecek, ABD’ye has eski meslekler var. Mesela devrilmiş bowling kukalarını elle düzeltme mesleği. Bunların içinden, Türkiye’nin geçmişinde anlamlı olanları seçip sayacağım. Bir de ABD’de olmayıp da........

© Karar