Travma! |
Okul diploması yerine iktidar rozetinin muteber olduğu yerde nasıl bir gelecek hayali kurabilirsiniz?
Daha çok okumak, daha çok çalışmak, güzel ahlaklı ve liyakatli olmak sonuç veriyor mu? Bu vasıflar yerine itaatkarlığın mutlu sonlarına şahit olmuyor muyuz?
Ne yapsın bu gençler?
Fon vurgunculuğuna biraz da bu gözle bakmak gerekiyor.
Bu ülkede bir ev almak artık hayal oldu. 2013 sonrası kurulan 7 milyonun üzerindeki yeni hanenin yarısı kiracı.
Çocuk yapmak ise ağır bir yük. Özel okulların Harvard Üniversitesi ile yarıştığı bir yerde devlet okulları bile para peşinde koşuyor.
Ülkede yeni denge şu: Ev yok, çocuk yok… Doğum oranı 2,1 denge seviyesinin altına şelale gibi düştü. Buralarda daha 10 yıl önce 1 milyon 300 binin üzerinde doğum olurken şimdi bu sayı 900 binin altına geriledi.
İtaatkarlığın ve liyakatsizliğin getirdiği noktada başarı ödülü hep sisteme katılmayı gerektiriyor. Sisteme katılmayanların yolu ise ülkeyi terk etmekten geçiyor. “Beyin göçü veren bir ülkede ot bitmez” diyorum yıllardır. Ve en korktuğum yıkımın ta kendisini yaşıyoruz.
Kimileri ülkeyi de terk edemiyor. İşte onlardan bazıları çare olarak dünyayı terk ediyor. Son örneğimiz Ankara’da emekli polisimizin yaşadığı ve yaşattıkları oldu.
Kimileri son derece lüks yaşarken kimileri ekmeğin bile hesabını yapmak zorunda kalıyor. Artık bu ülkede çay-simit hesabı bile yapılamıyor. Bu ülkede geçim derdi hesabı artık kuru ekmek üzerinden yapılıyor.
4 kişilik bir aile sabah kaç kuru ekmek tüketir; öğlen ve akşam kaç kuru ekmek almak için para biriktirir? Ya da pazar artıklarını toplamak için çürük domatesleri nasıl çöplerden temin edebilir?
Ama diğer yandan ülke gelirimiz kişi başına 20 bin dolara dayandı. Bırakın fakir olmayı zenginler sınıfına bile girdik.
Biz mi yoksa bir avuç azınlık mı bu zenginliği yaşıyor? Mesela; Limak’ın kuruluş yıl dönümüne bakın: O görüntülerde mutlu azınlık nereden besleniyor görebilirsiniz.
1 milyar dolarlık köprüye 15 milyar dolar Hazine garantisini kim alabiliyorsa zenginler sınıfına çoktan girmiştir bile. Hatta dünya zenginler sıralamasına bile.
Milyarlarca doların havada uçuştuğu bu ülkede, esnafa giden 10 bin lirayı inceleyen maliyemiz her nedense zenginlerin hesabına giremiyor bile. Girse bile öylece bakıp çıkıp gidiyor.
Sabah müşteriden önce maliye memurunu ağırlayan esnafımız farklı mı? Sıkı denetim ve kamu gücü de fakirlerin üzerinde titriyor.
“Yemek kartımda 1,5 lira kaldı” dedikten sonra yaşamına son veren kızımızı hatırlıyor musunuz? Veya “evladının........