Ortaokul mezunu babam. 1940’lı yıllarda askerliğini yapmış. Cumhuriyet’in ortasında duruyor.

Cumhuriyetimiz kadar garip miydi bilmiyorum. Ama bir garipti babam. Bu ülkenin garipliğini ve asaletini temsil eden bir yönü vardı.

Garipleri, delileri, çocukları ve yolcuları çok severdi. Onlarla kurduğu dostluğu dünya nimetlerine değişmezdi. Bir de toprağına aşkla bağlıydı. Allah’a bağlı olduğu gibi gönülden bağlıydı ülkesine de.

Dostu düşmanı, Türk’le gâvur arasındaki farkı bu toprakların insanına mahsus ferasetle ayırt ederdi.

Gâvurlar dışında herkesi severdi. “Hakk’ın sözüne savaş açmak” diye tarif ederdi gâvurluğu.

Babama göre bu ülke garipti. Garip, acılı ve şefkatli… Türkiye için “Müslümanların son yurdu”........

© Karar