Ben Tayyip Erdoğan’da o ışıltıyı görmüştüm.

“Milli Görüş”ün siyasi tabanı en yüksek olduğu zaman yüzde 22’ye gelmişti. Orada bir cam tavan vardı.

“Milli Görüş gömleğini çıkarmak” bu cam tavanı aşma hamlesiydi. Beyoğlu’ndaki mekânlara ulaşıyordu bu yeni hareket. Onun için de kurulduktan sonra girdiği ilk seçimde yüzde 34’lere ulaşmıştı. Aslında kadro, evet, Milli Görüş kökenliydi ama ülke insanına başka bir dille açılınmıştı. Erdoğan 2014’te yüzde 51.79 oyla Cumhurbaşkanı seçilmişti.

Erdoğan’ın siyasi misyonunu benimsiyordum ve kalıcı halemesini temenni ediyordum.

Onun için o günlerde “Erdoğan halktan şu anda yüzde 50 civarında oy alsa bile, halktaki onanma, beğenilme -ben oy vermedim, vermiyorum ama yaptıklarını da onaylıyorum- diyenlerin oranı yüzde 80’leri bulmalı” gibi yazmışlığım vardır.

O dönemler liderliğini yaptığı Ak Parti’nin oyları da yüzde 49’ları buluyordu.

Bugün Ak Parti’nin oyları ilk seçimde aldığının bile altında gözüküyor. Erdoğan da hele Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine geçtikten sonraki görünümü ile, sanırım kendisinin de beklemediği ölçüde eleştiri hedefi haline gelmiş bulunuyor.

Burada Özgür Özel’e geçeceğim.

Özgür Özel’in, en son Diyarbakır – Gaziantep – İzmir’de halkla buluşmalardan verdiği fotoğraf, Erdoğan’ın çıkış zamanlarını hatırlatıyor.

Bunlar bir siyasetçinin pırıltılı günleridir. Bir annenin elini öpmek, bir bebeği bağrına basmak, römork üstüne çıkıp konuşmak… Kendine yeni kürsüler oluşturmak… Dün yazdığım gibi halkın gönlünde “Ferman padişahınsa dağlar bizimdir” algısıyla buluşmak…

Özgür Özel Anadolu’da buluştuğu bu coşku ile “Yeni yol”u seslendirebiliyor. Siyaseti okuyanlar da bu görüntülerden yola çıkarak “Yeni........

© Karar