Bazı insanlar vardır; sadece yaşayıp gitmezler… Bir dönemin ruhunu sırtlarında taşır, bir toplumun suskun duygularına ses olurlar. Farkında bile olmadan nice hayatın içine sızar, en kırılgan yerlerde kök salarlar. Onlar sahnede alkışlanan birer sanatçı değil; insanın iç dünyasında yankılanan, silinmeyen birer izdir. Volkan Konak da işte tam olarak böyle biriydi. O, türkü söylemezdi sadece; her notasına memleketin rüzgârını, her kelimesine insanın yükünü koyardı. Sesi bir ezgi değil, bir hatıraydı. Sözleri süslemek gibi bir kaygısı yoktu; doğruyu eğip bükmeden, içinden geldiği gibi söyleyen nadir yüreklerden biriydi. Belki de bu yüzden bu kadar derinden sevildi… Çünkü bu çağda en çok eksik olan şey, sahicilikti. Ama insan, en büyük yanılgıyı hep aynı yerden yapıyor… Yanındayken alışıyor. Varlığını sıradanlaştırıyor.........

© Karadeniz'de sonnokta