Ortada tartışmaya açık bir durum yok. Kanun açık. Tarih net. Sorumluluk tarif edilmiş. 5199 sayılı kanuna eklenen geçici maddeyle belediyelere açık bir takvim verilmiş: 31 Aralık 2028’e kadar barınaklar kurulacak, mevcutlar iyileştirilecek, rehabilitasyon süreçleri işletilecek. Hayvan sahiplerine bile 2025 sonuna kadar süre tanınmış. Yani devlet diyor ki: Planlı gidin, altyapıyı kurun, süreci zamana yayarak çözün. Peki şimdi ne oluyor? Sahadan gelen bilgiler, bambaşka bir tabloyu işaret ediyor. Trabzon Valisi Tahir Şahin’in ilçe belediye başkanları ve kaymakamlar üzerinde ciddi bir baskı kurduğu, sokak köpeklerinin ivedilikle toplanması yönünde talimat verdiği konuşuluyor. Burada durmak gerekiyor. Çünkü bu tablo, şu soruyu kaçınılmaz hale getiriyor: Madem 2028’e kadar süre var, bu acele neden Bu hız, planlı bir kamu politikası refleksi değil. Bu hız, daha çok “yangından mal kaçırır” telaşını andırıyor. Oysa kanun koyucu bile bu işi zamana yaymışken, yerelde bu denli sert ve ani bir uygulama isteği, hem hukuki hem vicdani açıdan ciddi soru işaretleri doğurur. Unutmayalım: Barınak yoksa, rehabilitasyon altyapısı hazır değilse, sahiplenme mekanizmaları işlemiyorsa… Toplamak çözüm değildir. Toplamak, sorunu sadece görünmez hale getirmektir. Daha da açık konuşalım: Hazırlık yapılmadan hızlandırılan her adım, sorunu çözmez—büyütür. Bugün belediyelere baskı kurarak “toplayın” demek kolay. Peki yarın bu hayvanlar nerede tutulacak? Hangi şartlarda yaşayacak? Hangi sistemle sahiplendirilecek? Bu soruların cevabı yoksa, ortada bir çözüm değil,........

© Karadeniz'de sonnokta