Als vijfenzestigjarige aan de puberteitsremmers

Als vijfenzestigjarige aan de puberteitsremmers

Psycholoog en schrijver

Al bijna tien maanden ben ik aan de puberteitsremmers. Ik ben vijfenzestig. Even doorzetten, zei de verpleegkundige: laat de hormonen hun werk doen, na afloop van de behandeling trekken de bijwerkingen vanzelf weer weg. Al twee weken na mijn diagnose joeg ze de eerste dosis testosteronblokkers mijn lichaam in. De bedoeling is dat ik niet doodga en de kankercellen in mijn prostaat – die leven op testosteron – wél. Over mijn hormoontherapie zijn nooit kritische Kamervragen gesteld.

Er zijn kinderen die al tussen het vijfde en achtste levensjaar in de puberteit dreigen te komen. Op zich is dat niet levensbedreigend, het grootste risico is dat hun groei voortijdig stopt. Ook sociale problemen komen voor, zoals pesten. Om het kwetsbare kind rustig op te laten groeien, zonder ontwrichtende lichamelijke veranderingen, drukken artsen op de pauzeknop en schrijven ze puberteitsremmers uit. Er zijn bijwerkingen. Niettemin heeft geen enkel dagblad een opinie tegen de behandeling geplaatst.

Jongeren met genderdysforie – door de Gezondheidsraad omschreven als ‘een diep gevoel van onbehagen doordat de ervaren genderidentiteit niet overeenkomt met het geslacht dat is toegekend bij de geboorte’ – komen op een wachtlijst terecht.........

© Joop