Meer mensen zoals Pieter

Innovatiemakelaar en toezichthouder

Twee weken lang heb ik niet geschreven. Dat gebeurt niet vaak, want meestal is er altijd wel iets dat zich opdringt. Iets dat schuurt, iets dat wringt, iets waarvan je denkt: hier moet ik iets mee. De afgelopen weken was dat er ook, misschien wel meer dan anders, maar toch bleef het stil.

Dat kwam niet doordat de wereld ineens minder luidruchtig was. Integendeel. De oorlog in mijn thuisland kwam na veertig dagen onverwacht tot stilstand, met een staakt-het-vuren dat voor het eerst iets in zich draagt wat lijkt op een begin van iets duurzamers. Je zou denken dat dat rust geeft, dat je niet meer elke ochtend automatisch naar je telefoon grijpt om te zien of er nog leven is, of je via sociale media nog iets kunt herleiden over hoe dichtbij het geweld is gekomen. Maar zo werkt het niet. Want die veertig dagen laten zich niet wegdrukken door één aankondiging. 8.600 luchtaanvallen, duizenden doden, miljoenen mensen op drift — dat verdwijnt niet omdat er even niet geschoten wordt.

En terwijl het geweld stopt, blijven de analyses binnenkomen. Over de Straat van Hormuz, over hoe het regime er eerder sterker dan zwakker uit is gekomen, over hoe een conflict dat bedoeld was om druk uit te oefenen uiteindelijk vooral heeft blootgelegd hoe kwetsbaar de wereld zelf is. En misschien nog wel pijnlijker: dat de wereld ook heeft kunnen zien dat een oppositie van miljoenen mensen in diaspora nauwelijks gewicht in de schaal legt. Dat iemand als dhr. Ellian, onze rechtsgeleerde die inmiddels al ruim een maand bezig is met het berechten van “de boeven” als lid van........

© Joop