De 'asielcrisis' is vooral een gezagscrisis |
De 'asielcrisis' is vooral een gezagscrisis
Socioloog, publicist, programmamaker
De trieste taferelen in Loosdrecht afgelopen week hebben vele gemoederen beziggehouden. Ook de mijne, de oud-vluchteling die ooit als jongeman van net geen twintig in een van de eerste asielzoeker centra van Nederland terechtkwam. Ik kon die beelden maar niet weg krijgen van mijn netvlies. Boze menigte, fakkels dragend en zwaar vuurwerk afstekend, die klaarstonden om de opvang in de fik te steken, de struiken langs de gevels die in de vlammen zijn opgegaan.
Ik was een principieel dienstweigeraar, en had geweigerd om aan lange loopgravenoorlog tussen Saddam en Khomeiny mee te doen. Een oorlog die beide dictators stevig in het zadel hield en beide volkeren liet doodbloeden. Hoe zou het zijn geweest, vraag ik me nu af, als ik na het trotseren van heel veel gevaren eindelijk in de veilige haven van Nederland aangekomen als asielzoekende, geconfronteerd zou zijn met dergelijke vertoon van haat in mijn eerste opvangplaats?
Hoe anders was de liefdevolle ontvangst in dat oud-ziekenhuis van de Zeeuwse stad Goes, op een steenworp afstand van het pittoreske stadscentrum. Het was een komen en gaan van bewoners die ons thuis wilden laten raken in Nederland, en die ook gewoon nieuwsgierig waren naar ons en naar ons verhaal. Want wie van ver komt kan over veel verhalen, nietwaar?
Hartverwarmende herinneringen, dat is wat mij bijgebleven is van deze juweel van een Zeeuwse stad. De herinneringen aan dat asielzoekerscentrum in Goes vormt ook mijn eerste herinnering aan liefde in Nederland. Mijn eerste verkering – zij het een prille. Mijn eerste kus in de Lage Landen. Dat lieve meisje – net achttien – had thuis schijnbaar veel in de melk te brokkelen. Zij kreeg het voor elkaar dat haar vader mij met de auto een tour de force door Zeeland bezorgde. Die vader had als kleine jochie nog de verschikkingen van de Tweede Wereld Oorlog ondervonden en begreep mijn aversie tegen oorlog en dictatuur.
De tijden zijn veranderd, dat staat vastMijn Zeeuwse aankomstverhaal, het klinkt als een verhaal uit een ander Nederland en andere tijden. Dat is maar deels waar. Nog altijd worden de asielzoekers in heel veel plaatsen in Nederland hartelijk ontvangen. Stichting VluchtelingenWerk Nederland kan dagelijks op de actieve steun van duizenden Nederlanders rekenen. Nog altijd zijn er zonen en dochters van Nederlanders die een – prille of........