Wij rouwen om de ijsbeer maar kijken weg van de de mens |
Wij rouwen om de ijsbeer maar kijken weg van de de mens
Schrijver en medeoprichter van The African Calendar en Dishclosure
De foto van de de ijsbeer gaat de wereld over. Het dier staat op een smeltende ijsschots, mager, alleen, verloren in een oceaan die zijn wereld opslokt. De beelden winnen prijzen, hangen in musea en worden gedeeld door miljoenen mensen die er verdriet bij voelen. Kranten openen ermee. Fondsen stromen vol. Wereldleiders spreken op klimaattoppen over urgentie. In datzelfde jaar verdrinken duizenden mensen in de Middellandse Zee. Mensen die vluchten voor oorlog, droogte en de economische gevolgen van precies dezelfde klimaatcrisis waarvoor de ijsbeer symbool is geworden. Zij verdwijnen in opblaasbare bootjes die Europa omschrijft als ‘migratiedruk’. Geen prijswinnende foto’s van hun gezichten. Geen wekenlange voorpagina’s. Nauwelijks namen. Dat verschil is geen toeval. Het is training. De oorspronkelijke empathische respons van de mens is universeel. Pas later leren wij welk lijden zichtbaar wordt en welk lijden statistiek blijft. Wij leren welke dood een gezicht krijgt en welke dood wordt teruggebracht tot een rapportcijfer.
Deze training vormt het morele zenuwstelsel van een samenleving. Binnen haar Traumaforie-methodologie beschrijft Auset Ankh Re dit als een proces van emotionele conditionering: systemen die........