Salah of Messi in de kwartfinale tussen Egypte en Argentinië?

Filmmaker, schrijver en kunstschilder

Er is een moment vlak voor een wedstrijd waarin het stadion zijn adem inhoudt. De lichten trillen, de tribunes gonzen, en ergens tussen die duizenden stemmen voel ik altijd hetzelfde: voetbal is geen spel. Het is een universele taal van emotie en strijd, geboren uit het gewone volk. Een kapotte bal — waarbij de eigenaar op elk moment boos kon worden over een beslissing tegen zijn wil en prompt met de bal onder zijn arm naar huis beende — en vier stenen als doelpalen; meer heeft het niet nodig om mijn hart sneller te laten kloppen.

In die eenvoud schuilt een schoonheid die overal ter wereld dezelfde snaar raakt: opoffering, hoop, een gemeenschap die zichzelf even overstijgt. Maar dezelfde passie die verbindt, kan omslaan in tribalisme, in racisme, in haat. Voetbal is een spiegel; wie goed kijkt, ziet de spanningen van onze tijd weerspiegeld in elke chant, elke tackle, elke stilte na een nederlaag.

Binnen dat krachtenveld staan twee iconen centraal: Lionel Messi en Mohamed Salah. Maar wanneer ik hen observeer, zie ik niet de helden die mijn voetbalhart sneller doen kloppen. Ik zie zorgvuldig geregisseerde carrières, klinisch en strategisch, alsof het spel is gereduceerd tot een industrie waarin spontaniteit wordt uitgegumd door marketing.

De pure ziel van het voetbal werd geboren bij Pelé, de oervader die met zijn Braziliaanse Ginga en drie wereldtitels liet zien dat voetbal een dans van pure, instinctieve vreugde hoort te zijn. Die fakkel werd overgenomen door Diego Maradona, de rebelse god die Napoli en Argentinië op sleeptouw nam met een........

© Joop