De verrassend grote rol van het Marokkaanse team in de wereld

Filmmaker, schrijver en kunstschilder

Toen de geschiedenis een Marokkaanse kaftan aantrok, veranderde het wereldkampioenschap in iets dat veel groter was dan sport. Voor de gemiddelde Nederlandse voetbalfan leek het misschien een onverwachte stunt, een mooi sprookje voor een land dat altijd met flair speelt, maar wie goed luisterde, hoorde dat er elders iets diepers gebeurde — een trilling die door de Arabische, islamitische en Afrikaanse wereld trok alsof een eeuwenoude snaar opnieuw werd aangeraakt. Met dit essay open ik een raam voor de Nederlandse lezer, een exclusieve blik in de ziel van die werelden waarin één bal, één doelpunt of één redding de vonk werd die miljoenen harten tegelijk liet ontbranden. Van Rabat en Damascus tot in de belegerde straten van Gaza steeg dezelfde kreet en dezelfde trots op, waarna die golf bijna vanzelf doorrolde naar onze eigen Nederlandse pleinen, waar diaspora en Nederlanders zij aan zij stonden alsof de grenzen tussen werelden even oplosten.

Dit is dan ook geen simpel verslag van een voetbalwedstrijd, maar mijn getuigenis van hoe een team een volk optilde, hoe trots een taal werd, en hoe sport de wereld liet voelen dat identiteit geen last is, maar een licht dat je draagt.

De overwinning van het Marokkaanse elftal was al gauw geen gewone voetbalzege meer. Het veranderde in een golf van pure extase die Arabische en Afrikaanse hoofdsteden overspoelde, van de Atlantische Oceaan tot de Perzische Golf. Geografische grenzen werden doorbroken en politieke geschillen smolten als sneeuw voor de zon. Een sportanalist vatte deze nieuwe realiteit treffend samen: "Marokko is niet langer bang; de grootmachten zijn nu bang voor Marokko." Een waarheid die de Atlasleeuwen hardhandig afdwongen door het minderwaardigheidscomplex tegenover de traditionele voetbalreuzen te verpulveren. Ze lieten de wereld zien dat de elites van het voetbal nu degenen zijn die vrezen voor het gebrul van de leeuwen.

Het vaderland als psycholoogToen de bondscoach Mohamed Wahbi werd gevraagd naar het geheim achter de ijzersterke tactische discipline en de mentale onverzettelijkheid van zijn spelers, vatte hij de filosofie van dit epos samen met een historisch, gouden statement: "Onze enige mentale voorbereiding is onze liefde voor het vaderland." Woorden die perfect samenvatten hoe nationale trots, de diepe verbondenheid met de geboortegrond en de wortels van hun moeders transformeerden in een onuitputtelijke strijdlust — een kracht die de modernste sportpsychologische theorieën overtrof.

Bounou: de muur en het wonderAls vertrouwen een naam had, dan........

© Joop