De bloei van bijlesinstituten bewijst de crisis in het onderwijs

Er is te veel bullshit in het systeem geslopen

In Zuid-Korea krijgt tachtig procent van de middelbare scholen bijles op speciale peperdure instituten. In Japan heersen vergelijkbare toestanden. Wie dat niet wil of kan betalen, kan toelating tot een behoorlijke universiteit wel vergeten. Alles bij elkaar leidt dit tot veel stress bij teenagers, die uit kan lopen op depressies of erger.

Blijkbaar gaat Nederland ook die kant op. Steeds meer ouders doen hun kinderen op bijles omdat zij anders hun eindexamen niet halen. Daar schrijft de NRC een uitgebreid artikel over. Redacteur Fitria Jelyta verlaat zich in deze reportage nogal op de onderwijssocioloog Illiass El Hadioui, die doceert aan de Erasmus Universiteit en bovendien onderzoeksleider is van een adviesbureau voor scholen in de grote stad, de Transformatieve School. Hij onderschrijft het nut van bijlessen maar vindt tegelijkertijd dat een andere organisatie van onderwijs op scholen die overbodig kan maken. Zijn winkel laat hij daarbij ongenoemd.

Het woord “onderwijscrisis” valt in het hele artikel niet. Toch is de Nederlandse bijlescultuur daarvan een blijk. Toen ik in de jaren zestig van de vorige eeuw op het gymnasium zat, was dit fenomeen vrijwel onbekend. Er bestond geen behoefte aan. We rooiden het met vallen en opstaan, geluk en wijsheid zelf, in het spoor gehouden door autoritaire en niet in alle gevallen inspirerende docenten, die allemaal een academische opleiding achter de rug hadden of tenminste een MO B. Dat was een loeizware opleiding in de avonduren, die niet veel onderdeed voor een universitaire studie.

Het is onbegrijpelijk dat nú zoveel leerlingen in het voortgezet onderwijs blijkbaar bijlessen nodig hebben om het eindexamen te overleven. De eisen zijn niet zwaarder dan vroeger, integendeel. Het moet iets te maken........

© Joop