Bu hafta sabah programlarının deşifresi yapılmış gibi bir köşe yazısı ile hayatın unutulmuş ya da telaşelerimizin arasında kaybolan sokaklardan merhaba… Her şeye alışıp bir saat sonrası duyduklarımıza yine şaşırarak geçiyor boynumuza asılı kum saatinin süresi. Dahası yok, bir dahası olmaz, daha beterini göremeyiz derken el yükselterek üstümüze geliyor canım insan türü.

Her ne kadar nirvanaya çıkıldığını düşündüğümüz olaylar silsilesi içinde kalsak da bir tsunaminin içinden bilmediğimiz diyarlardan bulunduğumuz dünyaya bir çöp gibi atılmış hissediyoruz dönem dönem. ‘Hepimiz insanız neticede’ cümlesini dayandıracak yer bulamayıp, ‘yanılıyor da olabiliriz’ sokağına düşüyor yolumuz. Yine aynı düşüp kaldığım yerde ayağa kalkmak için tutacak el aradığım bir gün denk geldim bu habere.

CANIM EL DEĞMEMİŞ MASUM BİZLER

Bir beyefendi, adliye koridorlarında hâkim cübbesi giyerek fotoğraflar çekinip altına özlü sözler yazarak sosyal medya hesaplarından paylaşıyor. Hani öyle basitçe adiye koridoru diye yazdığıma bakmayın elbette, mahkeme salonlarından adliyenin sadece çalışanlarının girmesi gereken odalarından random atarak çekindiği fotoğraflarda gerçek hakimlere taş çıkaracak cinsten performans sergiliyor. Hani gerçek hakimler o kadar özgüvenli pozlar veremiyordur belki de. Sadece hâkim cübbesi giyip fotoğraf çekinse ‘aman da içinde kalmış. Kim bilir hangi travmatik aile yüzünden hayalini kurduğu mesleği yapamıyor’ diye düşünebilirdik elbette. Abim fotoğraf çekinme kısmının çocukça ve masumane sayılacağını içine sindirememiş olsa........

© İz Gazete