İstanbul’dan İzmir’e döneceğim. Şu gaybana dünyada (evet, kendi halinde, insan içine nadiren çıkan o kişi) tek ailem sayılabilecek kız kardeşim Yücel ve yeğenim Emir’le hasret gidermişim.

Sarılmışız, gülmüşüz, iki gün boyunca dünya daha yaşanır bir yer gibi gelmiş.

Tam “hayat güzel” modundayım, havaalanında kontrolden geçtim, hoop:

— Sizi şöyle alalım.

İnsanın “şöyle” kelimesinden korkacağı hiç aklına gelir miydi?

Kuzu kuzu gittim.
Eller yukarı.
Ön taraf.
Arka taraf.
Sanki aksiyon filmindeyim.

Sonra ellerime bir kağıt parçası sürüldü. Dedim ki:
— Bu neydi?

Gayet sakin bir cevap:
— Rastgele seçiyoruz, patlayıcı izi aradık.

Şimdi burada insanın zihni........

© İz Gazete