2025 ‘ölümlerden ölüm beğen’ yılında benim de payıma ‘sen’ düştün Cemalim. Sedye üstündeki çaresiz, ürkmüş, endişeli gözlerin, acıdan kıvranırken bile koruduğun ketumluğun/sessizliğinle hep aklımda, hep yüreğimdesin kor ateş gibi..

”“3 gün yatak, 4’üncü gün toprak”derdin, dediğin gibi oldu.

“Ben senden önce gideyim, sen güçlüsün, dayanamam sensizliğe, çocuklara sen sahip çıkarsın, ben yapamam” derdin, öyle de yaptın.

“İnsan 70’inde gitmeli” derdin; hepi topu 1 yıl sektirdin, 71’inde babanın öldüğü yaşta elveda dedin. O’nun gibi, çekmeden, çektirmeden, O’nun gibi acılara gark ederek… Hasretini kalbimize mühürleyerek…

Canım. Yılın son yazısını sana yazacağımı, tuşların gözyaşlarımla ıslanacağını nasıl bilebilirdim ki…

Her yılbaşı öncesi nasıl hediye alma telaşı yaşadığımı, dostlarımın ‘Noel anne’ takılmasından nasıl keyif duyduğumu, onları mutlu görmenin beni nasıl mutlu ettiğini en iyi sen bilirdin. Ya, bu yılın son armağanının ‘sana mezar taşı seçmek’ olacağını? Tesadüfen bulduğum bir uygulamadan gelen ilk teklifi değerlendirip sonrasında o kişinin Piriştinalı dönemde seninle Kent Müzesi ve Arşivi’nde birlikte çalıştığın bir arkadaşın olduğunu, gözyaşlarıyla ‘Cemal Hocam’ın ekmeğini çok yedim, mezarını yapmak bana kısmet oldu’ diyerek dua edişini?

Oğlumuzun ‘bu hayatta tesadüf yoktur, Yaradan ne yazmışsa o’ sözüne itiraz eder misin yine? ‘Rastlantı dünyanın en eski ilahi gücüdür. Birine rastlamanız bazen bir ödüldür, bazen de bir ceza’ diyen Jean Baudrillard’a ya da?

İki yıl arayla aynı gün doğuşumuza, doğum günümüzde tanışmamıza, yağmurlu bir İzmir gününde evlenip seni toprağa sakladığımız gün sadece bir anlığına toprağın rahmetle ıslanışına ‘tesadüfün de böylesi mi’ diyelim canımın içi, güzel yârim…

Adının anlamı ‘güzel yüz’ olan yoldaşım, hayat arkadaşım, en sevdiğim, en kızdığım, beni en sinir edenim, beni en çok üzüp en çok güldürenim, koca rolünü hiç........

© İz Gazete