Dünya bir süredir Epstein dosyasıyla meşgul. Medya, siyaset, akademi ve sosyal ağlar aynı sorunun etrafında dönüyor: “Nasıl olur?”

Oysa asıl soruyu sormuyoruz: “Kimin adına?”

Ben bu meseleye bir suç hikâyesi olarak bakmıyorum. Bu, münferit bir sapkınlık da değildir. Bu dosya; insanlığın, özellikle de çocukların, küresel bir karanlığa kurban edildiği bir sistemin vitrinidir.

Adalar…

Ayinler…

Gizli partiler…

Dokunulmaz isimler…

Ve dikkat çekici bir gerçek:

Bu çürümüş yapının içinde Müslümanlar yoktur.

Bu karanlık çember; kendini “elit”, “aydın”, “ilerici” ve “dünyayı yöneten akıl” olarak tanımlayanlardan oluşur. Aslında onlar bir tercihte bulunmuştur: Allah’a değil, nefsin ve karanlığın tanrısına biat etmişlerdir.

Bu, insanın Allah’a açtığı kadim bir savaştır.

Kur’an bize tarih boyunca değişmeyen bir hakikati öğretir:

Zulüm, sadece şekil değiştirir. Ruh aynı ruhtur.

“Zulmedenler, nasıl bir inkılapla devrileceklerini yakında bileceklerdir.”

(Şuarâ, 227)

Cahiliye döneminde çocuklar diri diri gömülüyordu. Bugün toprağın altına değil belki; kamufle edilmiş eğlence, güç ve haz düzenlerinin içine gömülüyorlar.

Firavun, Musa korkusuyla bebekleri katlediyordu. Bugün ise korku; hakikatin uyanışındandır.

Peki soralım:

Bu çocuklar kime sunuluyor?

Bu........

© İstiklal