Sen Benden Gittin Ben Senden Çekildim

ÇOCUKLUK yıllarında sevmişti.

Hem de ne sevmek…

Saatlerce Allah’ı konuşurlardı.

Bir âyete vurulurlar günler ve geceler boyu bunu diğer bağlantılarıyla birlikte müzakere ederek geçirirlerdi. Fahr-i Kâinat Efendimizin mübarek ve muhteşem örnekliğindeki incelikleri fark etmekten, bunları anlamaktan ve birbirlerine anlatmaktan daha büyük bir heyecanları yoktu.

Dünyevi lezzetleri de vardı elbette ama o zaten herkesin harcıydı.

Bir tefekkür yolculuğuydu onların ki.

İmrenilecek, örnek alınacak bir yol arkadaşlığıydı.

…

AYRILIK düştü sonra aralarına.

Çiçekler soldu.

Çeşmeler kurudu.

Nehirler ritmini yitirdi.

Kuşlar ötmekten vazgeçti.

Gökyüzünün maviliğinde bile azalma görüldü.

Rüzgâr serinletmez oldu.

Güneş bile artık ısıtmıyordu onu yeteri kadar.

…

UZUN ve kederli bir şiire eşti yokluğu.

Bahçenin en tenha yerinde veya evin güneş almayan en kuytu köşesinde demlerdi kendisini. Nadiren güneşe çıkardı. O da mecburiyet olduğunda. Zaruret hâli olmasa bu bile zordu.

Hızlıca hacetini giderir tekrar hücresine iştiyakla dönerdi.

Yılları böyle geçip gitti.

…

“SEN benden gittin ben senden........

© İstiklal