​Türkiye’de son dönemde kamuoyunu sarsan skandallar silsilesi; yolsuzluktan rüşvete, liyakatsizlikten özel hayatın etik dışı savruluşlarına kadar geniş bir bataklığı işaret ediyor. Siyasetçi, belediye başkanı veya bürokrat fark etmeksizin, "güç" ile tanışan bazı figürlerin sergilediği bu ibretlik tablolar, sadece adli vakalar değil; aynı zamanda psikolojik birer patoloji, pedagojik birer başarısızlık ve sosyolojik birer çürüme belirtisidir.

​Ekrem Çulfa perspektifiyle, bu "manevi obezite" ve "etik körlük" halini derinlemesine inceleyerek, kök nedenlere ve kurtuluş reçetesine odaklanalım.

​1. Psikolojik Tahribat: "Benim Seçmenim Beni Her Koşulda Affeder" Yanılsaması

​Siyaset sahnesindeki hırsızlık, rüşvet ve ihaleye fesat karıştırma gibi eylemler, bireyin vicdan mekanizmasının işlevsizleştiğini gösterir. Psikolojik düzlemde bu durum, "Karakter Erozyonu" ve "Narsisistik Hak Görme" (Narcissistic Entitlement) ile açıklanır.

​Doyumsuzluk ve Ego: "Daha Fazlası": Rüşvet alan bir yöneticinin temel motivasyonu sadece para değildir; "sistemi alt etme" ve "herkesten üstün olma" duygusudur. Bu kişiler, kamu kaynağını çalarken aslında kendi öz saygılarındaki boşluğu doldurmaya çalışırlar.

​Gizli Yaşamlar ve Ahlaki İkiyüzlülük: Kamuoyu önünde namus ve aile değerlerinden bahsederken arka planda gizli sevgililer veya etik dışı ilişkiler yumağına girmek, ağır bir kişilik bölünmesidir. Bu "maskeli balo", kişinin kendi değerlerine ihanet etmesiyle başlar ve toplumsal bir skandalla patlak verir.

​Rasyonalizasyon: Skandala karışan isimlerin en büyük savunması "Herkes yapıyor" veya "Hizmet için yapıyorum" yalanıdır. Bu, suçluluk duygusunu bastırmak için kullanılan ilkel bir savunma mekanizmasıdır.

​2. Pedagojik Hata:........

© İstiklal