İnsan değişmek istemez. İnsan rahat etmek ister. Ama gelişim rahatsızlıktan doğar. Dönüşüm ise konforun ölümüdür.

Yıllardır yazılan yüzlerce köşe yazısının ortak bir ana fikri varsa, o şudur: İnsan kaderine mahkûm değildir ama karakterine teslim olabilir. İşte bütün mesele burada başlar.

1. Kişisel Gelişim mi, Kişisel Dönüşüm mü?

Kişisel gelişim; beceri artırmaktır.

Kişisel dönüşüm; kimliği yeniden yazmaktır.

Gelişim, performansını artırır.

Dönüşüm, paradigmanı değiştirir.

Stanford Üniversitesi’nden psikolog Carol Dweck’in ortaya koyduğu “gelişim zihniyeti” (growth mindset) kavramı, insanın yeteneklerini sabit değil geliştirilebilir görmesi gerektiğini savunur (Dweck, 2006). Ancak burada kritik nokta şudur: Zihniyet değişmeden teknik değişmez. Teknik değişse bile kader değişmez.

Dönüşüm, zihinsel yazılım güncellemesidir. Sürüm 1.0’dan 5.0’a geçmektir.

2. Şema: Çocukluğun Gölgeleri

Bugünkü kişiliğimiz, dünün adaptasyonudur.

Jeffrey Young tarafından geliştirilen Şema Terapi modeli, çocuklukta oluşan erken dönem uyumsuz şemaların yetişkinlikte tekrar eden sorunlara yol açtığını söyler (Young, Klosko & Weishaar, 2003).

Terk edilme şeması olan biri, en küçük mesafeyi bile “beni bırakıyorlar” diye yorumlar.

Yetersizlik şeması olan biri, başarıyı bile şansa bağlar.

Kusurluluk şeması olan biri, sevildiğinde bile kuşkulanır.

İnsan çoğu zaman partneriyle değil, çocukluğu ile kavga eder.

Dönüşüm burada başlar: Şemanı fark ettiğin gün, zincirin ilk halkası kırılır.

3. Beyin: Değişimin Organı

Eskiden beynin sabit olduğu düşünülürdü. Artık biliyoruz ki beyin plastiktir; yani değişebilir.

Nöroplastisite kavramı, beynin deneyimle yeniden şekillenebileceğini gösterir (Doidge, 2007). Yani öfke alışkanlıktır, sabır da alışkanlıktır. Kaygı öğrenilmiş bir refleks olabilir, güven de........

© İstiklal