Uzak bir vadide büyük bir orman varmış. Bu ormanda her ağaç aynı topraktan beslenirmiş ama hepsi aynı şekilde büyümezmiş. Bazıları güneşi görür görmez telaşa kapılır, en yukarıda görünmek istermiş. Köklerini derine salmak yerine, en yakınındaki güçlü gövdeye sarılır, onun üzerinden yükselirmiş. Hızlı büyür, çabuk fark edilirmiş. Uzaktan bakıldığında en yüksekte onlar dururmuş; rüzgârın taşıdığı her bakış önce onlara çarparmış. Ama dikkatli bakıldığında başka bir şey görülürmüş: Gövdeleri kalın değilmiş. Dallarında kuşlar yuva yapmazmış. Gölgesinde kimse serinlemezmiş. Yüksek görünürlermiş ama taşıdıkları bir ağırlık yokmuş.

Ormanın bir de ağır büyüyenleri varmış. İlk yıllar kimse fark etmezmiş onları. Yukarıdan bakıldığında sıradan görünürlermiş. Oysa onlar acele etmez, köklerini sessizce derine salarmış. Toprağın altındaki taşlara tutunur, görünmeyen suyu........

© İstiklal