Hepimizin söyleyecek o kadar çok kelimeleri, tavsiyeleri, serzenişleri var ki İsmet Özel’in şu cümlesi geliyor hep aklıma “kim bilir bir gün gerçek karşısında daha çok susmak zorunda olduğumuzu fark edeceğiz. Neyse ki henüz bunun farkında değiliz ve konuşuyoruz.

Sosyolojinin kurucularından Max Weber’in DEMİR KAFES metaforunu hatırlayalım. Rasyonelliğin, aklın hayatın tüm alanlarına sızmasıyla insanın içinde sıkıştığı durumu somut hale getirebilmek adına bu metaforu kullanmıştır. “DEMİR KAFES” O kadar fazla rasyonelleştik ki maneviyat diye bir şey kalmadığını dile getirir. Demir kafesin hiç bu kadar içinde hapsolduğumuz başka asır var mıdır bilmem. Ve dolayısıyla bu demir kafesler bizi maneviyatsızlığa sürükledi. Maneviyatı yalnızca dini terim olarak anlamayın lütfen kastettiğim şey aynı zamanda bir mana, bir anlam. İnsan anlamı yitirince ne olur? Dünyasında anlam olmayınca ne işe yarar? Herkesin cevabı kendinedir.

Ve evet takdir edersiniz ki maneviyatsız din diye bir kavram da hayatımızdadır. Maneviyatsız müslümanlar olarak maneviyatın eksik kaldığı her alan........

© İstiklal