Normal şartlarda çocuklarımız okula sevinerek gitmesi gerekirken tam tersi, ilkokula giden çocuklarımız bile okula zorla gidiyor, her türlü tatile, şampiyonluk maçında gol atan futbolcu gibi çılgınca seviniyorlar.

Bunun neden ve nedenleri ne olabilir?

Bir eğitimci olarak düşünüyorum; günümüzde öğrenci olmadığıma şaka yapmıyor cidden seviniyorum!

Sabah namazı vakti karanlıkta okula giden, servis bekleyen, serviste uyuyan küçük küçük çocuklar; yatsı namazı vakti dağılan okullar…

Yetmedi, İYEP(İlkokul Yetiştirme Programı) ve DYK(Destekleme ve Yetiştirme Kursları) ile okula mahkum edilen çocuklar!

Eğitime ömrünü vermiş biri olarak samimiyetimle ifade ediyorum: çocuklarımız aile, çevre ve okulun “ZULMÜ ALTINDA” eziliyor ve ezilmişlik küçük çocukları okuldan nefret ettiriyor.

Yine açıkça söylüyorum: “Eğitim sistemi, okul ortamı, öğretim yöntemleri, aile tutumları,” çocuklarımızın okulu sevmemelerinde en sorumlulardır.

Çocuklarımızın gelişimsel ihtiyaçları dikkate alınmadan müfredat, sınav ve yetişkin beklentileri eksenli bir uygulamaya tabi tutulmaktalar.

Çok düşündürücü ama gerçek; bu kadar ders yükü ve baskıya rağmen çocuklarımızın akademik başarıları da oldukça düşük!

Basit bir matematik işlemiyle çocuklarımızın “12 Yıllık Zorunlu Eğitim” süresi içinde İngilizce ve Matematik derslerinde kaç saat ders aldıklarını hesaplayalım.

Elbette ki, çok büyük bir rakamla karşılaşacağız!

Alınan ders saati ile başarıyı........

© İstiklal