Orhan Asyalı uzun zamandır şiir yazamıyordu.
Ama asıl acı olan bu değildi.
Uzun zamandır yazması gerektiğini biliyor olmasıydı.

“Yeni şiirler yazmalıyım,” dedi bir akşam.
Sesi Boğaz’da son martıların kanadına takıldı. Martılar uçtu, kelimeler uçmadı.

İstanbul, fark ettirmeden geri çekiliyordu; ne gürültüyle ne isyanla… Sessiz, sakin.
Bir zamanlar dizelere sığan şehir, artık sadece suskunluğa sığıyordu.

Şair ürperdi.
Bir şehrin elden gitmesi değil, ona dair şiirin yazılamadan kalması korkutuyordu onu.

Masasına oturdu. Kalem elindeydi. Defter açıktı.
Ama kelimeler yine yalnızca zihninde dolaşıyordu. Mısralar, gönlünde diziliyor; kalemin ucuna varmadan dağılıyordu. Hayalde başlayan her şiir, hayalde bitiyordu.

Oysa gönlü doluydu.

Erguvanlar bahara küsmemişti henüz.
Boğaz’ın son yeşili solmamıştı.
Kız Kulesi,........

© İstiklal