Eskiden, kerpiç duvarların arkasında saklanan o mahcup "yokluk", bugün camdan kulelerin içinde bağıran "varlık"tan çok daha zengindi.

Bir zamanlar sofrada ekmeğin kırıntısına gösterilen hürmet, insanın insana duyduğu muhabbetin sigortasıydı.

Şimdi ise imkanlar denizinde boğulurken bir yudum zarafete hasret kalışımız bundandır: Biz, tasarrufu sadece cebimizde, zenginliği ise sadece vitrinimizde aradık.

Şunu idrak etmek zorundayız: Nezaket, ruhun organik eylemidir. Sonradan öğrenilmiş, üzerine iğreti bir elbise gibi giydirilmiş bir nezaket, ilk sarsıntıda yırtılır.

Gerçek zarafet, insanın fıtri ayarlarına dönmesidir; yani fıtri olmaktır. Modern dünya bizi bu doğallıktan kopardıkça, davranışlarımızda yapay bir sertlik birikti.

Oysa nezaket, bir zayıflık emaresi değil, aksine davranış omurgasının denge hizasıdır.

İnsan bu........

© Internethaber