“Tanpınar’ın “Ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında… Yekpâre, geniş bir ânın” sözü, bir çatlaktan sızan su gibi elimde kalıyor; akıp giden zamanın kıyısına tutunuyorum. İnsan bazen ne bulunduğu ana tamamen dâhil olabiliyor ne de ondan uzaklaşabiliyor; iki varlık hâlinin arasında, görünmez bir çizgide asılı kalıyor. Beni bir yerlerde ısırgan otu gibi dikenler tutuyor…

Gecenin pası, en kör saatinde soğuk bir hançer ucu gibidir. Ancak, kalbine değdiğinde anlaşılır. Kederin gölgesine kör, sağır ve dilsiz kalmayı erdem sayar insan; hakikati duymaktan kurtulacağını sanır. İster, talep eder ve devşirdikçe büyür; lakin sen bir kere hakikatin perdesini aralayıp onlara gerçek aynayı tuttuğunda, gölge limanlarına çekilirler. Ve bu yüzden insan, bir kere kanadığı yerden kolay kolay iyileşemez.

Ve insan, bir kere kanadığı yerden kolay kolay iyileşemiyor…

Akşamın seherinde bir türkü kendi kendine yol bulup yükseliyor: Maya Perest ve Dündar Hızal’a ait şarkı dizeleri:

“Deva değil derd oldum
Gül değil diken oldum
Canan iken el oldum
Yok bana bu cihanda bir yâr
Bana bu cihanda bir yâr
Bana bu cihanda yoktur, aman
Yok bana bu cihanda bir yâr
Bana bu cihanda bir yâr
Şu koca cihanda yoktur, aman”

Ben bu dünyada ne deva bulabildim ne de huzur; her gönül kırıklığım, her kayıp, beni bir diken gibi sarmaladı. Canan iken değerliydim, el gibi değersiz hâle geldim; sevinçlerim kısa, kayıplarım uzun oldu. Sevgide yükselirken düşmeyi, yakınlıkta uzaklaşmayı tattım. Şu koca cihanda aradığım yâr yok, gönlümdeki boşluk derin bir deniz gibi; her dalga, beni hem acıya hem de sabra çağırıyor. Yine de gözlerim, umut arıyor, vefa arıyor… Fırtınaların dehlizlerinin ortasında bile kendini bulmayı öğreniyor.

Ardından türkü devam ediyor; insanın kendisine söylediği en çıplak itiraf gibi:

“İnsan hiç değişmez mi?
Derdi gücü hep yalan
Gözü doyar toprakla
Yok bana bu cihanda bir dost
Bana bu cihanda bir dost
Bana bu cihanda yoktur, aman”

Bu sözler, bir isyan değil aslında; insanın kendi kaderindeki sessiz bir çözülüşü fark edişi…
Her sahte........

© İnsaniyet