Deryada Damla, Yolda Yolcu |
”Ben bu yolu bilmez idim, aşk gönlüme düştü gider,
Aşk elinden dertli yürek kaynayarak taştı gider.”
Yunus Emre
İnsan, hikâyesine Bezm-i Elest’te verdiği o büyük sözle başladı. O söz ki, bizi henüz biz bile değilken yola çağırdı. Aslında biz yolu aramadık, yol bizi buldu. Zamanla yol olduk, yolculuk olduk, yürüyüşün bizzat kendisi olduk.
Çünkü yola çıkmak, artık eskisi gibi olmamak demekti; Celâl’i de Cemâl’i de aynı heybede taşımak, nur kadar karanlığı da yoldaş bilmekti.
Gavsul Azam Abdülkadir Geylani Hazretleri bu güzergâhı ne güzel özetler: “Yolun başı terbiyedir, ortası tefekkürdür, sonu marifettir.”
İlk Durak ve Dünya Kapısı
İlk durağımız anne rahmiydi; hükmün işitilmediği ama rızkın kendiliğinden aktığı o sessiz, korunaklı âlem… Ardından dünya kapısı açıldı. Verdiğimiz sözün yankısı ruhumuza yük, gönlümüze ise daimi bir hatırlayış oldu. Kuşeyri’nin dediği gibi; “Allah’a verilen söz, kulun gönlünde bir sırdır; o sırrı uyandıran ise Hakk’ın........