Dünyadır. Bir gün bırakır gidersin.

Zaten bırakıp gitmek için gelmemiş miydin?

Planlarını, programlarını, akşamlarını, sabahlarını ve her şeyini bırakıp öylece…

Sanki hiç gelmemişsin gibi.

Sanki gelmişsin de gelmemişsin gibi.

Sanki bir gölge varlık gibi.

Sanki ve gibi: Dünya dediğin bu iki benzetme edatından ibaret işte.

Sanki ve gibisin, ne kadar tuhaf değil mi?

Oysa sen hikâyeyi hep yanlış anladın. Belki de anlamak istemedin. Aslında hikâyeyi doğru anladın ama işine gelmedi. İşine gelmediği yerde çarpıttın hikâyeyi, anlamıyla oynadın, anlamsızlaştırdın. Hep yaptığın gibi anlamazlıktan geldin. Yanından geçip giden hikâyelere dönüp bakmadın hiç. Bahara, kuşlara, çiçeklere, toprağa ve sonbahara yüzünü dönmedin. Kendine de dönüp bakmadın, en çok da kalbine. Oysa hikâye senin hikâyendi. Sen de bir hikâyeydin. Dönüp bakmadın.

Erteledin. Herkesin başına gelen ölümün sana uğramayacağını, dokunmayacağını, seni alıp gitmeyeceğini zannettin, uzak ihtimal dedin. İçinde, derinlerde bir yerlerde seni sürekli yanıltan tuhaf ve karanlık bir fısıltı var. Sürekli kulağına seraplar fısıldıyor. O tuhaf ve karanlık fısıltı ayartıyor seni, oyalıyor,........

© İnsaniyet