denizkızlarına gazel söyleyen yoksul bir kedi ben yoksulluk dedim sen uzaklık anla seher vaktinden beri mustariplerin kalbi benim derimde kavruldu dedi gün doğarken başlayan ayini ay batarken bitirdi çünkü yağmur kapılarını kapatıverdi bir zaman ilendi geç kalan zamana yıldız falına baksaydım canlanıp dirilirdim sanki diye içlendi ipek bir giysi gibi giyilir mi hiç pişmanlık o ki bütün göz yaşlarını birbirine karıştırandır görülmüş şey midir bir kedinin karanfilden anlaması sis basınca göğsünü dünyayı........

© İnsaniyet