“Mış Gibi…” |
“Olmuş gibi” yaşadık bazen hayatı, Çokça gülmüş gibi, Hüzünleri unutmuş gibi, Acılar geçmiş gibi…
Oysa bazı vedalar kapıyı çekip gitmez; odanın bir köşesinde sessizce bekler, “dönecekmiş gibi”.
İnsan en çok da kendine yabancı kalıyor, aynaya bakıp tanıyormuş gibi, Sol yanında çırpınan kalbine dokunup duyuyormuş gibi.
Ne garip… Birçok şeyi kaybetmeden kıymetini biliyormuş gibiydik eksilince anladık; meğer işimiz bitmiş gibi…
Zaman da öyle değil mi? Geçmiyormuş gibi, oysa bazı anların etrafında dönüp duruyor. Bir şarkıda, bir sokakta, eski bir fotoğrafın solgun ışığında; bitmiş gibi duran her şey, içimizde yeniden başlıyormuş gibi.
Çünkü insan bazen güçlüymüş gibi durur, içi dağılmıştır. Bazen mutluymuş gibi güler, içinde uzun bir sessizlik vardır.
Belki mesele de budur; tamamlanmış gibi görünen eksiklerle yaşamayı öğrenmek. Hayat yüklense de yaşamalı Gençlik varmış gibi…
Ve hayat… Her gün bize yeni bir cümle kurar. Biz de sonunu biliyormuş........