Geçen aylarda iki şehrimizde okul bazlı meydana gelen olaylar için çok şeyler söylendi. Olaylar ile ilgili çok fazla sebep ortaya atıldı. Muhakkak ki her sosyal olayın birçok sebebi var. Dolayısıyla eğitim, çocuk ve değişim ile ilgili olarak dile gelen her değerlendirme kıymetlidir. Her değerlendirmenin içinde hassasiyet ile üzerinde durulup not alınacak çok fazla girdi var.

Değerlendirme alanlarından biri de çocuk ve ebeveyn ilişkileriydi. Bu ilişkinin en başat yönü ise iletişimdi. Günümüzde ebeveynler ile çocuklar arasında bir iletişim kopukluğunun oluşmaya başlandığı ve bu kopuşun gün geçtikçe daha da belirginleştiği bir hakikat. Bu hakikat birkaç bin yıl önce de böyleydi. Fakat iletişim çağı ve değişim hızı bu mesele üzerinde ciddi bir şekilde kafa yormayı zorunlu kılıyor.

Çıkış noktamız, dünün geleneksel kalıpları ile eğitilen ve daha çok geniş aile yapısında büyüyen çocukların ortamı ile günün değişen eğitim ve beslenme araçları arasında devasa farklar var. Dün koruyucu, kuşatıcı, kapsayıcı bir aile yapısı vardı. Bu kapsayıcılık aile bireylerinin her anına etki eden bir yapıydı ve bu yapı hem kendini geniş ailede hem de çekirdek ailede hissettiriyordu. Bugün ise çekirdek aile tanımlamasından bile çıkan bir bireysel yapının belirlediği davranış şekilleri ortaya çıkıyor. Dünün korucu kalkanı günün modern yanının bile tanımlayamadığı bir sürece eviriliyor.

Kültür dediğimiz olgu nesilden nesile akan devasa bir birikimdir. Toplumlar yarınlarını o kültürün içeriği ile şekillendirdiler. Kültür dediğimiz o devasa birikim, aynı kaynaktan beslenme, aynı hissiyatı taşıma şeklinde kalıplar oluşturarak kendini yarınlara taşır. Dünün geleneksel yapısı bugün için eleştirilebilecek ya da anlamlandırılamayacak bazı yanlarına rağmen kültürün taşıyıcılığını sağlayabiliyordu.

Dünya değişti, üretim ilişkileri........

© İnsaniyet