Yolda Kontak Kapatamazsınız

Bir baktım yine kontak kapatmışım. Sonra tekrar ve tekrar. Niçin sürekli aracı park edip kontağı kapatıyordum, bu kaçıncıydı yahu.

Rutindi. Arabanın camından hep aynı manzara. Açı hiç değişmemiş. Evet, bazen sulu çamurlu bir kar sıvanıyor kenarlara. Bazen karşıdaki otlar çok uzamış ve sararmış oluyor. Kimi zaman taşlar arasından inatla başını uzatan çimenler oluyor. Ama hep kontak kapatıyordum. Kim bilir kaçıncı keredir kapatıyordum.

Kontak kapatma, zamanın geçtiğini anlamak için iyi bir ölçü aracıydı. Yine kapadım, demek aradan bir zaman geçmiş, hiç hissetmedim, diyordum. Okulun önüne gelip park ettiğim her an; birer zaman durağı gibi kendi platformunu kuruyor, bayrağını asıyor, o saniyeyi hayat takvimine çiviliyor. Yol tamamlanmış. Yol bitmiş. Henüz yapacak bir iş yok. Zilin çalmasına daha var. Hava alacakaranlık. Öğrencilerin zayıf trafiği uykulu. Arada bir yerdeyim. Devam edeceğim ama biraz durulabilir. Dinlenmeye çalışmam ya da vakti kaliteli değerlendirmem gerekmiyor. Tamamen yalnızım. Sakinim. Güvendeyim. Ne tatlı dakikalar........

© İnsaniyet