Çorum’un Sungurlu ilçesine bağlı Karakaya köyünde Samsun- Ankara hızlı tren hattını döşemek için açılmak istenen taş ocağı ve kırma-eleme tesisi, ilk bakışta kamu yararı için bir yatırım tartışması gibi gösterilebilir. Her zaman böyledir: Mutlaka; “ama kalkınmamız lazım”, “demiryoluna bile karşı çıkıyorlar” diyenler çıkar. Oysa burada (ve benzer yatırımlarda) mesele yalnızca bir taş ocağı değil. Tartışılan şey, büyük altyapı projelerinin çevresel, toplumsal ve siyasal maliyetlerinin kimlerin omuzlarına yıkıldığı. Bir kamu altyapı projesinin hammaddesi neden köylünün yaşam alanından, tarım arazisinin yanı başından, suya, havaya ve gündelik hayata bu kadar doğrudan yük bindirecek biçimde temin ediliyor? “Kalkınma” neden sürekli aynı toplumsal coğrafyada, aynı sınıfsal kesimler için yıkım anlamına geliyor?

Karakaya’da yaşanan tam olarak bu: Hızlı tren gibi kamuoyunda modernleşme sembolü olarak pazarlanan bir yatırımın gölgesinde, bir köy baştan başa bir taş ocağına çevrilmek isteniyor.

Kamusal proje, özel maliyet

DEM Parti İzmir Milletvekili İbrahim Akın’ın verdiği soru önergesine göre, Karakaya’daki taş ocağı projesinin ihalesini Çelikler Holding almış. Çelikler’i Kütahya Seyitömer, Kahramanmaraş Elbistan ve Bursa Orhaneli’de linyit üretim sahalarından iyi biliyoruz. Ormanları, havayı ve yerleşimleri küle boğmasıyla, bunun karşılığını da para olarak almasıyla meşhur. Ama zaten Türkiye’de büyük altyapı ve çıkartım projelerinin hikâyesi çoğu zaman böyle yazılıyor. Bu işletmelerin maliyeti insana ve onun da içinde olduğu doğaya transfer ediliyor, kârlar da büyük şirketlerin cebine gidiyor. Devletin işlevi ise verilen zararı “kalkınma” adı altında örtmek, itiraz edeni susturmak ve böylece mümkün olduğunca sorunsuz bir sermaye birikimi süreci sağlamak oluyor.

Karakaya’da itiraz eden köylüler de tam buna işaret ediyor. Yansıyan bilgiler, yoğun patlatmaların yaratacağı 3.7’lik bir deprem eşdeğerindeki titreşim........

© İlke TV