Güney Afrika edebiyatı, geçmişinden bağımsız düşünülemez çünkü bu coğrafyada geçmiş, geride kalmış bir zamandan çok hâlâ canlı, nabız atan bir yaradır. Damon Galgut da bu edebî geleneğin içinden gelir. Apartheid’ın bıraktığı ahlaki yıkımı ve toplumsal travmaları incelerken, yalnızca geçmişin izlerini sürmekle yetinmez aynı zamanda “Yeni Güney Afrika”nın parlak vaatlerinin altındaki sessiz çürümeyi de görünür kılar. Sahtekâr, bu çift yönlü bakışın izinde, hakikat ile yüzleşme arasındaki gerilimi derinleştiren bir roman olarak öne çıkar.

Roman, okuru Cape Town’ın doğusundaki Karoo’nun kurak ve ıssız coğrafyasına götürür. Ufkun titreştiği, rüzgârın kuru otları savurduğu bu düzlüklere yalnızca doğa değil, geçmişin gölgeleri de hâkimdir. Eski işkenceciler, mafya kalıntıları ve sonradan görme zenginler aynı mekânda, benzer bir kaderin ağırlığı altında yaşar. Bu karakterler yalnızca bireysel suçların değil, tarihsel bir hastalığın da taşıyıcılarıdır. Galgut, bir ulusun iç manzarasını abartıya kaçmadan, ama merhameti de elden bırakmadan çizer; insan ilişkilerindeki çözülmeyi, kaçınılmaz bir çöküşün ağır ritmiyle hissettirir. Okuru bu sarsıcı gerçekliğin ortasında tanıklığa zorlar.

“Bir şeyi bariz metaforlarla betimlemek, şiir böyle bir şey değildi ki!

Şiir hece ve ritimdi. Şiir nefes ölçüsüydü. 

Şiir seslendirilmiş zamandı. 

Şiir yaşanan anı çağrıştırırdı, şiir tarihin panzehiriydi. 

Şiir alışkanlıktan bağımsız bir dildi. 

Şiir onun ötesindeydi.” (s.51) 

Romanın merkezindeki Adam, modern dünyanın “gereksizleştirdiği” bir figürdür: işsiz, boşanmış ve ahlaki bir atalete saplanmış bir şair. Yeniden şiir yazmak ister. Johannesburg’un karmaşasından ve yeni sosyal hiyerarşilerden kaçarak Karoo’ya sığınması, görünürde estetik bir arayıştır. Ancak bu kaçış, kısa sürede yanılsama olarak açığa çıkar. Karoo yalnızca fiziksel bir çöl değil rüşvet, şiddet ve eski düzenin hayaletleriyle dolu ahlaki bir........

© İlke TV